Poznań 02.05.2026, g. 16:00
od 17.00 pln
Jeden z najważniejszych filmów XXI wieku powraca w nowej odsłonie po gruntownej rekonstrukcji 4K.
Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana „Pianista” to osobista relacja z przetrwania w rozdzieranym wojną mieście, poruszające świadectwo siły, jaką daje sztuka w najmniej oczekiwanych momentach oraz zachwycający autentyzmem portret artysty, w którego wcielił się nagrodzony Oscarem Adrien Brody.
W 1939 roku Szpilman jest cenionym pianistą i kompozytorem, który mieszka wraz z rodziną w Warszawie. Kiedy do stolicy wkraczają naziści, życie żydowskiego muzyka zamienia się w koszmar: traci kolejne prawa, trafia do getta, obserwuje dwa powstania i próbuje przetrwać w zniszczonym mieście. Pomaga mu przypadek, łut szczęścia oraz miłość do muzyki.
„Pianista” to film o świadku Zagłady zrealizowany z szacunkiem i dojrzałością przez innego świadka. Jeden z najważniejszych filmów Romana Polańskiego był pierwszym i na razie jedynym powrotem reżysera do czasów wojny, którą przeżył on jako mały chłopiec. Kręcony na ulicach Warszawy z częściowo polską ekipą i obsadą film stanowi głęboki humanistyczny manifest, w którym rozpacz łączy się z tlącą się nadzieją.
Opowiadany w sposób chronologiczny, oszczędny i skupiony na detalach „Pianista” to ewenement w historii polskiego i światowego kina: stworzona przez mistrza wizja bolesnej przeszłości, w której osobista perspektywa łączy się z rozmachem i wierną rekonstrukcją wydarzeń.
Nagrodzone Złotą Palmą i 3 Oscarami arcydzieło ponownie w kinach po nowej postprodukcji i rekonstrukcji obrazu w jakości 4K.
Autorem nowego plakatu do filmu jest Plakiat Maks Bereski, który do swojej pracy dodał poniższą eksplikację:
„Waga podjęcia tematu: bezsprzecznie wysoka. Waga plakatu: 105 kg (30 sfotografowanych cegieł, budowa obiektu). Klawiatura fortepianu będąca murem getta, Szpilman gra mimo wszystko - muzyka i sztuka przetrwa. Dziękuję za wolność twórczą i wsparcie mentalne Past Perfect i Gravity Films, dziękuję reżyserowi – Romanowi Polańskiemu – za akcept i aprobatę mojego plakatu.”
Język: angielski, niemiecki, rosyjski z polskimi napisami
PIANISTA, reż. Roman Polański, Francja, Polska, Niemcy 2002, 150'
Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana „Pianista” to osobista relacja z przetrwania w rozdzieranym wojną mieście, poruszające świadectwo siły, jaką daje sztuka w najmniej oczekiwanych momentach oraz zachwycający autentyzmem portret artysty, w którego wcielił się nagrodzony Oscarem Adrien Brody.
W 1939 roku Szpilman jest cenionym pianistą i kompozytorem, który mieszka wraz z rodziną w Warszawie. Kiedy do stolicy wkraczają naziści, życie żydowskiego muzyka zamienia się w koszmar: traci kolejne prawa, trafia do getta, obserwuje dwa powstania i próbuje przetrwać w zniszczonym mieście. Pomaga mu przypadek, łut szczęścia oraz miłość do muzyki.
„Pianista” to film o świadku Zagłady zrealizowany z szacunkiem i dojrzałością przez innego świadka. Jeden z najważniejszych filmów Romana Polańskiego był pierwszym i na razie jedynym powrotem reżysera do czasów wojny, którą przeżył on jako mały chłopiec. Kręcony na ulicach Warszawy z częściowo polską ekipą i obsadą film stanowi głęboki humanistyczny manifest, w którym rozpacz łączy się z tlącą się nadzieją.
Opowiadany w sposób chronologiczny, oszczędny i skupiony na detalach „Pianista” to ewenement w historii polskiego i światowego kina: stworzona przez mistrza wizja bolesnej przeszłości, w której osobista perspektywa łączy się z rozmachem i wierną rekonstrukcją wydarzeń.
Nagrodzone Złotą Palmą i 3 Oscarami arcydzieło ponownie w kinach po nowej postprodukcji i rekonstrukcji obrazu w jakości 4K.
Autorem nowego plakatu do filmu jest Plakiat Maks Bereski, który do swojej pracy dodał poniższą eksplikację:
„Waga podjęcia tematu: bezsprzecznie wysoka. Waga plakatu: 105 kg (30 sfotografowanych cegieł, budowa obiektu). Klawiatura fortepianu będąca murem getta, Szpilman gra mimo wszystko - muzyka i sztuka przetrwa. Dziękuję za wolność twórczą i wsparcie mentalne Past Perfect i Gravity Films, dziękuję reżyserowi – Romanowi Polańskiemu – za akcept i aprobatę mojego plakatu.”
Język: angielski, niemiecki, rosyjski z polskimi napisami
PIANISTA, reż. Roman Polański, Francja, Polska, Niemcy 2002, 150'
Poznań 02.05.2026, g. 19:00
od 80.00 pln
MET Opera Live 2025/26: EUGENIUSZ ONIEGIN (Eugene Onegin)
Po entuzjastycznie przyjętym debiucie w Metropolitan Opera w 2024 roku, gdzie wystąpiła jako Cio-Cio- San w Madama Butterfly Pucciniego, sopranistka Asmik Grigorian powraca na nowojorską scenę w roli Tatiany – zakochanej młodej kobiety i głównej bohaterki pełnej namiętności operowej adaptacji poematu Puszkina. Spektakl będzie transmitowany na żywo ze sceny Metropolitan Opera do kin na całym świecie 2 maja 2026 roku. Baryton Igor Golovatenko ponownie wcieli się w eleganckiego, lecz emocjonalnie zdystansowanego Oniegina, który zbyt późno uświadamia sobie swoje prawdziwe uczucia. W poruszającej inscenizacji w reżyserii laureatki Nagrody Tony, Deborah Warner, „otrzymujemy pięknie dopracowaną interpretację lirycznego romansu Czajkowskiego”. [Źródło: The Telegraph]
Czas trwania: ok. 4 godziny i 5 minut (2 przerwy)
--
reż. Deborah Warner
język: angielski z polskimi napisami
Transmisja na żywo
autor: Piotr Czajkowski (libretto: Piotr Czajkowski i Konstantin Szyłowski)
Obsada:
Asmik Grigorian (Tatiana)
Maria Barakova (Olga)
Stephanie Blythe (Filipiewna)
Stanislas de Barbeyrac (Leński)
Igor Golovatenko (Eugeniusz Oniegin)
Alexander Tsymbalyuk (Książę Gremin)
Twórcy:
Timur Zangiev (dyrygent)
Deborah Warner (reżyseria)
Tom Pye (scenografia)
Chloe Obolensky (kostiumy)
Jean Kalman (światło)
Ian William Gallowayi Finn Ross (projekcje)
Kim Brandstrup (choreografia)
Po entuzjastycznie przyjętym debiucie w Metropolitan Opera w 2024 roku, gdzie wystąpiła jako Cio-Cio- San w Madama Butterfly Pucciniego, sopranistka Asmik Grigorian powraca na nowojorską scenę w roli Tatiany – zakochanej młodej kobiety i głównej bohaterki pełnej namiętności operowej adaptacji poematu Puszkina. Spektakl będzie transmitowany na żywo ze sceny Metropolitan Opera do kin na całym świecie 2 maja 2026 roku. Baryton Igor Golovatenko ponownie wcieli się w eleganckiego, lecz emocjonalnie zdystansowanego Oniegina, który zbyt późno uświadamia sobie swoje prawdziwe uczucia. W poruszającej inscenizacji w reżyserii laureatki Nagrody Tony, Deborah Warner, „otrzymujemy pięknie dopracowaną interpretację lirycznego romansu Czajkowskiego”. [Źródło: The Telegraph]
Czas trwania: ok. 4 godziny i 5 minut (2 przerwy)
--
reż. Deborah Warner
język: angielski z polskimi napisami
Transmisja na żywo
autor: Piotr Czajkowski (libretto: Piotr Czajkowski i Konstantin Szyłowski)
Obsada:
Asmik Grigorian (Tatiana)
Maria Barakova (Olga)
Stephanie Blythe (Filipiewna)
Stanislas de Barbeyrac (Leński)
Igor Golovatenko (Eugeniusz Oniegin)
Alexander Tsymbalyuk (Książę Gremin)
Twórcy:
Timur Zangiev (dyrygent)
Deborah Warner (reżyseria)
Tom Pye (scenografia)
Chloe Obolensky (kostiumy)
Jean Kalman (światło)
Ian William Gallowayi Finn Ross (projekcje)
Kim Brandstrup (choreografia)
Poznań 10.05.2026, g. 16:00
od 17.00 pln
WAJDA: re-wizje
Lekki w formie, a poważny w treści portret młodych inteligentów Warszawy początku lat 60., świadectwo potrzeby autentyczności w świecie póz i jedno z kluczowych ogniw polskiej Nowej Fali.
Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
Język: polski z angielskimi napisami
NIEWINNI CZARODZIEJE, reż. Andrzej Wajda, Polska 1960, 84'
ENGLISH:
WAJDA: re-visions
During a single night spent together, Bazyli, a sports doctor and jazz musician, and Pelagia, about whom we know very little, engage in a subtle game—teasing each other and trying to flee from their own emotions. They hide behind words and poses, as if truth were the most dangerous and strictly limited commodity in People’s Poland. Roaming through nocturnal Warsaw, they drift from one encounter to another, attend a private party at friends’ place, talk with other young people, and at dawn return to Pelagia’s apartment, where their relationship is finally tested by intimacy and the choice between staying together or parting ways. Aware of the external constraints surrounding them, they attempt to live out their youth, poised between modern self-awareness and emotional immaturity.
A generational portrait of young people set against the beautifully filmed Warsaw of the late 1950s and early 1960s, accompanied by Krzysztof Komeda’s jazz-inflected score, the film stands today as a vivid document of the era of the early “little stabilization.” Poorly received by the authorities, it waited a year for its release and eventually reached audiences only in a lightly censored, limited distribution. It was Wajda’s first film to address contemporary subject matter and one of the earliest signs of the emerging Polish New Wave.
Language version: polish with english subtitles
INNOCENT SORCERERS, dir. Andrzej Wajda, Poland 1960, 84'
Lekki w formie, a poważny w treści portret młodych inteligentów Warszawy początku lat 60., świadectwo potrzeby autentyczności w świecie póz i jedno z kluczowych ogniw polskiej Nowej Fali.
Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
Język: polski z angielskimi napisami
NIEWINNI CZARODZIEJE, reż. Andrzej Wajda, Polska 1960, 84'
ENGLISH:
WAJDA: re-visions
During a single night spent together, Bazyli, a sports doctor and jazz musician, and Pelagia, about whom we know very little, engage in a subtle game—teasing each other and trying to flee from their own emotions. They hide behind words and poses, as if truth were the most dangerous and strictly limited commodity in People’s Poland. Roaming through nocturnal Warsaw, they drift from one encounter to another, attend a private party at friends’ place, talk with other young people, and at dawn return to Pelagia’s apartment, where their relationship is finally tested by intimacy and the choice between staying together or parting ways. Aware of the external constraints surrounding them, they attempt to live out their youth, poised between modern self-awareness and emotional immaturity.
A generational portrait of young people set against the beautifully filmed Warsaw of the late 1950s and early 1960s, accompanied by Krzysztof Komeda’s jazz-inflected score, the film stands today as a vivid document of the era of the early “little stabilization.” Poorly received by the authorities, it waited a year for its release and eventually reached audiences only in a lightly censored, limited distribution. It was Wajda’s first film to address contemporary subject matter and one of the earliest signs of the emerging Polish New Wave.
Language version: polish with english subtitles
INNOCENT SORCERERS, dir. Andrzej Wajda, Poland 1960, 84'
Poznań 12.05.2026, g. 17:30
od 10.00 pln
Cykl warsztatów w ruchu, tańcu intuicyjnym, improwizacji, bez oceniania, bez presji nakierowanej na rezultat. Realizacja w dwóch odsłonach:
Na warsztatach możesz pozwolić sobie na odczuwanie, na zaakceptowanie wszelkich znaków, które ciało Ci wysyła, chcąc działać na Twoją korzyść. Są momenty, gdy daje sygnały, które zmieniają dotychczasowe funkcjonowanie, postrzeganie siebie. Mogą to być stany diagnozowane, nazwane, zbadane, mogą to być „bagaże”, które zaczynają ciążyć.
PUŚCIĆ w tym wypadku nie znaczy POZBYĆ się, a bardziej pozwolić BYĆ.
Podczas warsztatów uznajemy, że rytm ciała może się zmieniać, sprawność nie jest stała, doświadczenie psychiczne i fizyczne wpływa na to, jak jesteśmy w świecie, a obecność nie musi się tłumaczyć.
Pracujemy z tym, co jest możliwe danego dnia — czasem to krok, czasem oddech, czasem tylko bycie w przestrzeni razem z innymi.
Taniec intuicyjny w PUŚĆ TO nie jest choreografią, nie jest lekcją, nie jest terapią.
Jest bezpieczną przestrzenią do słuchania ciała, jego rytmów, ograniczeń i impulsów ‒ bez poprawiania ich i bez oceniania.
Ruch może być: bardzo mały albo delikatnie zauważalny, wykonywany na siedząco lub leżąco, przerywany odpoczynkiem, całkowicie indywidualny.
prowadzenie: Antek Kurjata
Antek Kurjata – tancerz i choreograf, który z empatią i profesjonalizmem wprowadzi Cię w świat ruchu i tańca. Jak sam mówi: „Działania warsztatowe zaplanowane są w taki sposób, aby każda osoba dołączająca w dowolnym terminie nie czuła, że coś ją ominęło. Każda z osób uczestniczących w spotkaniach decyduje, na ile procent wykonuje dane ćwiczenie, ma prawo do odpoczynku i obserwacji działań z zewnątrz”.
Warsztaty jako możliwość zatrzymania się przy własnym doświadczeniu ‒ fizycznym i psychicznym ‒ takim, jakie pojawia się w danym momencie. Nie jako etap do przejścia, lecz jako miejsce, w którym można zostać.
„PUŚC TO” proponuje zgodę na bycie takim, jakim się jest ‒ w ruchu, w bezruchu, w ciszy, w zmęczeniu, w chwili lepszej lub trudniejszej.
Bez presji sprawności.
Bez narracji o poprawie.
Warsztaty mogą być doświadczeniem wspierającym dla osób, które chcą wrócić do ciała nie po to, by je zmieniać, ale by odzyskać z nim relację opartą na zaufaniu i łagodności.
Pierwsze edycje warsztatów były realizowane pod nazwą „Nie widać” i dedykowane osobom chorującym na stwardnienie rozsiane.
Dziś idea ta jest kontynuowana i poszerzona – warsztaty pozostają otwarte dla osób w różnorodnych doświadczeniach zmiany, bez konieczności nazywania ich, diagnozy.
To przestrzeń bez presji i bez konieczności tłumaczenia swojego doświadczenia.
Ta odsłona warsztatów jest zaproszeniem dla osób, które potrzebują chwili zatrzymania.
Dla tych, którzy na co dzień funkcjonują w napięciu, w rytmie oczekiwań, w ciągłym reagowaniu ‒ niezależnie od tego, z czego ten stan wynika.
Przyjazna atmosfera
W trakcie zajęć, w sali, rozstawiamy kilka krzeseł. Możesz z nich skorzystać w dowolnym momencie. Nikt nie ocenia Twojej pracy ani pracy innych uczestników(-czek) – to miejsce pełne akceptacji i wsparcia.
Nie ma barier
Niezależnie od wieku, poziomu sprawności czy rodzaju niepełnosprawności, te warsztaty dają możliwość wyrażania siebie poprzez ruch i improwizację.
Warsztaty są rekomendowane osobom, które mogą wziąć udział w całym cyklu spotkań, by pełniej doświadczyć procesu.
Ze względu na realizację zajęć w historycznych salach dawnego Zamku Cesarskiego, zachęcamy, by dla większego komfortu, w miesiącach zimowych i wiosennych zabrać cieplejszy zestaw wygodnych ubrań do udziału w warsztatach.
Odbywają się w godzinach 17.30-19.30 w małej grupie, do 10 osób
Koszt udziału: 10 zł za jeden warsztat.
Miejsce:
Sala Prób: 24.03.2026
Sala Pod Zegarem: 28.04.2026
Labolatorium 1: 14.04.2026, 12.05.2026, 9.06.2026
Jeśli masz pytanie, skontaktuj się z Ewą Jańczak: e.janczak@ckzamek.pl
Na warsztatach możesz pozwolić sobie na odczuwanie, na zaakceptowanie wszelkich znaków, które ciało Ci wysyła, chcąc działać na Twoją korzyść. Są momenty, gdy daje sygnały, które zmieniają dotychczasowe funkcjonowanie, postrzeganie siebie. Mogą to być stany diagnozowane, nazwane, zbadane, mogą to być „bagaże”, które zaczynają ciążyć.
PUŚCIĆ w tym wypadku nie znaczy POZBYĆ się, a bardziej pozwolić BYĆ.
Podczas warsztatów uznajemy, że rytm ciała może się zmieniać, sprawność nie jest stała, doświadczenie psychiczne i fizyczne wpływa na to, jak jesteśmy w świecie, a obecność nie musi się tłumaczyć.
Pracujemy z tym, co jest możliwe danego dnia — czasem to krok, czasem oddech, czasem tylko bycie w przestrzeni razem z innymi.
Taniec intuicyjny w PUŚĆ TO nie jest choreografią, nie jest lekcją, nie jest terapią.
Jest bezpieczną przestrzenią do słuchania ciała, jego rytmów, ograniczeń i impulsów ‒ bez poprawiania ich i bez oceniania.
Ruch może być: bardzo mały albo delikatnie zauważalny, wykonywany na siedząco lub leżąco, przerywany odpoczynkiem, całkowicie indywidualny.
prowadzenie: Antek Kurjata
Antek Kurjata – tancerz i choreograf, który z empatią i profesjonalizmem wprowadzi Cię w świat ruchu i tańca. Jak sam mówi: „Działania warsztatowe zaplanowane są w taki sposób, aby każda osoba dołączająca w dowolnym terminie nie czuła, że coś ją ominęło. Każda z osób uczestniczących w spotkaniach decyduje, na ile procent wykonuje dane ćwiczenie, ma prawo do odpoczynku i obserwacji działań z zewnątrz”.
Warsztaty jako możliwość zatrzymania się przy własnym doświadczeniu ‒ fizycznym i psychicznym ‒ takim, jakie pojawia się w danym momencie. Nie jako etap do przejścia, lecz jako miejsce, w którym można zostać.
„PUŚC TO” proponuje zgodę na bycie takim, jakim się jest ‒ w ruchu, w bezruchu, w ciszy, w zmęczeniu, w chwili lepszej lub trudniejszej.
Bez presji sprawności.
Bez narracji o poprawie.
Warsztaty mogą być doświadczeniem wspierającym dla osób, które chcą wrócić do ciała nie po to, by je zmieniać, ale by odzyskać z nim relację opartą na zaufaniu i łagodności.
Pierwsze edycje warsztatów były realizowane pod nazwą „Nie widać” i dedykowane osobom chorującym na stwardnienie rozsiane.
Dziś idea ta jest kontynuowana i poszerzona – warsztaty pozostają otwarte dla osób w różnorodnych doświadczeniach zmiany, bez konieczności nazywania ich, diagnozy.
To przestrzeń bez presji i bez konieczności tłumaczenia swojego doświadczenia.
Ta odsłona warsztatów jest zaproszeniem dla osób, które potrzebują chwili zatrzymania.
Dla tych, którzy na co dzień funkcjonują w napięciu, w rytmie oczekiwań, w ciągłym reagowaniu ‒ niezależnie od tego, z czego ten stan wynika.
Przyjazna atmosfera
W trakcie zajęć, w sali, rozstawiamy kilka krzeseł. Możesz z nich skorzystać w dowolnym momencie. Nikt nie ocenia Twojej pracy ani pracy innych uczestników(-czek) – to miejsce pełne akceptacji i wsparcia.
Nie ma barier
Niezależnie od wieku, poziomu sprawności czy rodzaju niepełnosprawności, te warsztaty dają możliwość wyrażania siebie poprzez ruch i improwizację.
Warsztaty są rekomendowane osobom, które mogą wziąć udział w całym cyklu spotkań, by pełniej doświadczyć procesu.
Ze względu na realizację zajęć w historycznych salach dawnego Zamku Cesarskiego, zachęcamy, by dla większego komfortu, w miesiącach zimowych i wiosennych zabrać cieplejszy zestaw wygodnych ubrań do udziału w warsztatach.
Odbywają się w godzinach 17.30-19.30 w małej grupie, do 10 osób
Koszt udziału: 10 zł za jeden warsztat.
Miejsce:
Sala Prób: 24.03.2026
Sala Pod Zegarem: 28.04.2026
Labolatorium 1: 14.04.2026, 12.05.2026, 9.06.2026
Jeśli masz pytanie, skontaktuj się z Ewą Jańczak: e.janczak@ckzamek.pl
Poznań 15.05.2026, g. 19:00
od 129.00 pln
Zespołu Furia fanom ciężkiego brzmienia nie trzeba przedstawiać. Od lat udowadniają, że potrafią wyznaczać nowe kierunki dla polskiej sceny metalowej: widzieliśmy ich na scenie Narodowego Teatru Starego w Krakowie, w „Weselu” w reżyserii Jana Klaty, dwa lata temu otrzymali nominację do „Paszportów Polityki,” a niedawno ich płyta „Księżyc milczy luty” została płytą 25-lecia według Musick Magazine.
W minionym roku w ramach współpracy z Instytucją Filmową Silesia Film w Katowicach, z okazji 25. urodzin Filmoteki Śląskiej, jedynego regionalnego archiwum filmowego, narodził się projekt „Furia Gra Kino". Niewielu fanów zespołu miało okazję doświadczyć tego wyjątkowego projektu, gdyż wydarzenia wyprzedały się na pniu, bez wzmianki o szansie na powtórkę. Aż do tej pory. Przed Wami jedyna możliwość, by obejrzeć to nieprzeciętne widowisko koncertowe, w równie wyjątkowych przestrzeniach, wyselekcjonowanych w pięciu miastach w Polsce.
„Furia Gra Kino” to coś znacznie więcej niż koncert na żywo połączony z projekcją filmu – w trakcie tego unikalnego wydarzenia obraz i dźwięk przeplatają się, oferując niezwykłą podróż w przeszłość Śląska. W maju tego roku, przy klasycznym secie zespołu wzbogaconym o partie improwizowane, obrazy filmowe ze Śląska ożyją i wypełnią duchami sale kinowe i teatralne w całej Polsce. Zapraszamy na wyjątkową trasę „Furia Gra Kino” do Poznania (CK Zamek, 15.05), Warszawy (Kino Palladium, 21.05), Gdańska (Teatr Szekspirowski, 22.05), Łodzi (Monopolis, 23.05) oraz Krakowa (Klub Studio, 24.05).
Uwaga! Wydarzenie zawiera intensywne efekty świetlne i dźwiękowe.
Na trasie „Furia Gra Kino" nie wystąpi żaden zespół towarzyszący. Film prezentowany w trakcie koncertu uzupełni narracja prowadzona przez Krzysztofa Zawadzkiego, a za live-montaż obrazu i jego wizualną interpretację odpowiada Bogna Przewoźniak, artystka wizualna od lat współpracująca z zespołem.
W minionym roku w ramach współpracy z Instytucją Filmową Silesia Film w Katowicach, z okazji 25. urodzin Filmoteki Śląskiej, jedynego regionalnego archiwum filmowego, narodził się projekt „Furia Gra Kino". Niewielu fanów zespołu miało okazję doświadczyć tego wyjątkowego projektu, gdyż wydarzenia wyprzedały się na pniu, bez wzmianki o szansie na powtórkę. Aż do tej pory. Przed Wami jedyna możliwość, by obejrzeć to nieprzeciętne widowisko koncertowe, w równie wyjątkowych przestrzeniach, wyselekcjonowanych w pięciu miastach w Polsce.
„Furia Gra Kino” to coś znacznie więcej niż koncert na żywo połączony z projekcją filmu – w trakcie tego unikalnego wydarzenia obraz i dźwięk przeplatają się, oferując niezwykłą podróż w przeszłość Śląska. W maju tego roku, przy klasycznym secie zespołu wzbogaconym o partie improwizowane, obrazy filmowe ze Śląska ożyją i wypełnią duchami sale kinowe i teatralne w całej Polsce. Zapraszamy na wyjątkową trasę „Furia Gra Kino” do Poznania (CK Zamek, 15.05), Warszawy (Kino Palladium, 21.05), Gdańska (Teatr Szekspirowski, 22.05), Łodzi (Monopolis, 23.05) oraz Krakowa (Klub Studio, 24.05).
Uwaga! Wydarzenie zawiera intensywne efekty świetlne i dźwiękowe.
Na trasie „Furia Gra Kino" nie wystąpi żaden zespół towarzyszący. Film prezentowany w trakcie koncertu uzupełni narracja prowadzona przez Krzysztofa Zawadzkiego, a za live-montaż obrazu i jego wizualną interpretację odpowiada Bogna Przewoźniak, artystka wizualna od lat współpracująca z zespołem.
Poznań 30.05.2026, g. 19:00
od 70.00 pln
MET Opera Live 2025/26: OSTATNI SEN FRIDY I DIEGA (Ultimo Sueño de Frida y Diego)
30 maja 2026 roku sezon The Met: Live in HD 2025–26 zakończy się transmisją na żywo pierwszej opery amerykańskiej kompozytorki Gabrieli Leny Frank: utrzymanym w konwencji realizmu magicznego portretem meksykańskiej pary artystów, Fridy Kahlo i Diega Rivery. Libretto napisał laureat Nagrody Pulitzera, dramatopisarz Nilo Cruz. Opera, nawiązująca do mitu o Orfeuszu i Eurydyce, opowiada historię Fridy, w której postać wciela się mezzosopranistka Isabel Leonard. Frida powraca z zaświatów w Dzień Zmarłych, by ponownie spotkać się z Diegiem (w tej roli baryton Carlos Álvarez). Ta słynąca z licznych sporów para na krótko ożywia swój burzliwy romans, by doświadczyć zarówno namiętności, jak i cierpienia, zanim pożegnają się na zawsze ze światem żywych. Dyrygent Yannick Nézet-Séguin poprowadzi wykonanie opery Frank w Metropolitan Opera. Za reżyserię i choreografię nowej produkcji, inspirowanej obrazami Fridy i Diega oraz „pełnej barw i świeżej indywidualności” (Los Angeles Times) odpowiada Deborah Colker.
Czas trwania: ok. 2 godziny i 48 minut (1 przerwa)
--
reż. Deborah Colker
język: angielski z polskimi napisami
autor: Gabriela Lena Frank (libretto: Nilo Cruz)
Obsada:
Gabriella Reyes (Catrina)
Isabel Leonard (Frida)
Nils Wanderer (Leonardo)
Carlos Álvarez (Diego)
Twórcy:
Yannick Nézet-Séguin (dyrygent)
Deborah Colker (reżyseria)
Jon Bausor (scenografia i kostiumy)
Adam Silverman (światło)
Deborah Colker (choreografia)
30 maja 2026 roku sezon The Met: Live in HD 2025–26 zakończy się transmisją na żywo pierwszej opery amerykańskiej kompozytorki Gabrieli Leny Frank: utrzymanym w konwencji realizmu magicznego portretem meksykańskiej pary artystów, Fridy Kahlo i Diega Rivery. Libretto napisał laureat Nagrody Pulitzera, dramatopisarz Nilo Cruz. Opera, nawiązująca do mitu o Orfeuszu i Eurydyce, opowiada historię Fridy, w której postać wciela się mezzosopranistka Isabel Leonard. Frida powraca z zaświatów w Dzień Zmarłych, by ponownie spotkać się z Diegiem (w tej roli baryton Carlos Álvarez). Ta słynąca z licznych sporów para na krótko ożywia swój burzliwy romans, by doświadczyć zarówno namiętności, jak i cierpienia, zanim pożegnają się na zawsze ze światem żywych. Dyrygent Yannick Nézet-Séguin poprowadzi wykonanie opery Frank w Metropolitan Opera. Za reżyserię i choreografię nowej produkcji, inspirowanej obrazami Fridy i Diega oraz „pełnej barw i świeżej indywidualności” (Los Angeles Times) odpowiada Deborah Colker.
Czas trwania: ok. 2 godziny i 48 minut (1 przerwa)
--
reż. Deborah Colker
język: angielski z polskimi napisami
autor: Gabriela Lena Frank (libretto: Nilo Cruz)
Obsada:
Gabriella Reyes (Catrina)
Isabel Leonard (Frida)
Nils Wanderer (Leonardo)
Carlos Álvarez (Diego)
Twórcy:
Yannick Nézet-Séguin (dyrygent)
Deborah Colker (reżyseria)
Jon Bausor (scenografia i kostiumy)
Adam Silverman (światło)
Deborah Colker (choreografia)