Poznań 22.11.2026, g. 11:00
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Asian Cinerama
W „Międzyświecie” śmierć nie jest końcem, lecz początkiem długiej drogi ku kolejnemu wcieleniu. W zaświatach zamieszkiwanych przez strażników dusz zmarli muszą uwolnić się od wspomnień i żalu, by móc odrodzić się na nowo. To właśnie tutaj jeden z ich przewodników, Gudo, spotyka Yuri – dziewczynkę szukającą swojego młodszego brata. Yuri nie potrafi pogodzić się ze stratą, a przepełniający ją żal szybko przeradza się w niezmierzony gniew. Kiedy jej obsesja zacznie zagrażać ogólnej równowadze, Gudo decyduje się na tysiącletnią podróż u jej boku w drodze ku odkupieniu, pomagając jej odnaleźć spokój. Inspirowany buddyjską koncepcją reinkarnacji i wschodnioazjatyckimi wyobrażeniami o zaświatach, film jest adaptacją powieści z 2012 roku autorstwa japońskiego pisarza fantasy Naka Saijō. Reżyserski debiut Tommy'ego Ng Kai Chunga można nazwać kamieniem milowym w dziejach hongkońskiej animacji, i jednocześnie najbardziej dochodowym tytułem w jej historii. Pełna epickiego rozmachu opowieść sięga po to, co lokalne, by opowiedzieć o uniwersalnym doświadczeniu straty, nie stroniąc od ukazywania brutalnych stron ludzkiej natury. (Lucyna Szczykutowicz)
Język: kantoński z polskimi i angielskimi napisami
TAMTEN ŚWIAT, reż. Tommy Kai Chung Ng, Hongkong 2025, 110’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
In Another World, death is not the end, but the beginning of a long journey towards the next incarnation. In an afterlife inhabited by guardians of souls, the dead must let go of their memories and grief to be reborn. It is here that one of the guides, Gudo, meets Yuri – a girl searching for her younger brother. Unable to come to terms with her loss, Yuri's overwhelming grief soon turns into uncontrollable rage. When her obsession begins to threaten the delicate balance of the realm, Gudo embarks on a thousand-year journey alongside her in search of redemption, helping her find peace.
Inspired by the Buddhist concept of reincarnation and East Asian depictions of the underworld, the film is an adaptation of the 2012 novel by Japanese fantasy author Naka Saijo. Tommy Ng Kai Chung’s directorial debut is a landmark in Hong Kong animation and the highest-grossing animated film in the territory’s history. This epic saga draws on local lore to explore the universal experience of loss, never shying away from revealing the darker, more brutal aspects of human nature. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: cantonese with polish and english subtitles
ANOTHER WORLD, dir. Tommy Kai Chung Ng, Hong Kong 2025, 110’
Asian Cinerama
W „Międzyświecie” śmierć nie jest końcem, lecz początkiem długiej drogi ku kolejnemu wcieleniu. W zaświatach zamieszkiwanych przez strażników dusz zmarli muszą uwolnić się od wspomnień i żalu, by móc odrodzić się na nowo. To właśnie tutaj jeden z ich przewodników, Gudo, spotyka Yuri – dziewczynkę szukającą swojego młodszego brata. Yuri nie potrafi pogodzić się ze stratą, a przepełniający ją żal szybko przeradza się w niezmierzony gniew. Kiedy jej obsesja zacznie zagrażać ogólnej równowadze, Gudo decyduje się na tysiącletnią podróż u jej boku w drodze ku odkupieniu, pomagając jej odnaleźć spokój. Inspirowany buddyjską koncepcją reinkarnacji i wschodnioazjatyckimi wyobrażeniami o zaświatach, film jest adaptacją powieści z 2012 roku autorstwa japońskiego pisarza fantasy Naka Saijō. Reżyserski debiut Tommy'ego Ng Kai Chunga można nazwać kamieniem milowym w dziejach hongkońskiej animacji, i jednocześnie najbardziej dochodowym tytułem w jej historii. Pełna epickiego rozmachu opowieść sięga po to, co lokalne, by opowiedzieć o uniwersalnym doświadczeniu straty, nie stroniąc od ukazywania brutalnych stron ludzkiej natury. (Lucyna Szczykutowicz)
Język: kantoński z polskimi i angielskimi napisami
TAMTEN ŚWIAT, reż. Tommy Kai Chung Ng, Hongkong 2025, 110’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
In Another World, death is not the end, but the beginning of a long journey towards the next incarnation. In an afterlife inhabited by guardians of souls, the dead must let go of their memories and grief to be reborn. It is here that one of the guides, Gudo, meets Yuri – a girl searching for her younger brother. Unable to come to terms with her loss, Yuri's overwhelming grief soon turns into uncontrollable rage. When her obsession begins to threaten the delicate balance of the realm, Gudo embarks on a thousand-year journey alongside her in search of redemption, helping her find peace.
Inspired by the Buddhist concept of reincarnation and East Asian depictions of the underworld, the film is an adaptation of the 2012 novel by Japanese fantasy author Naka Saijo. Tommy Ng Kai Chung’s directorial debut is a landmark in Hong Kong animation and the highest-grossing animated film in the territory’s history. This epic saga draws on local lore to explore the universal experience of loss, never shying away from revealing the darker, more brutal aspects of human nature. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: cantonese with polish and english subtitles
ANOTHER WORLD, dir. Tommy Kai Chung Ng, Hong Kong 2025, 110’
Poznań 22.11.2026, g. 11:00
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Nowe Kino Azji
Wiadomość o śmierci ojca zmusza Nisay, młodą aktorkę teatralną z Nowego Jorku, do powrotu do rodzinnej Kambodży. W Phnom Penh kobieta ponownie spotyka Thidę – swoją dawną miłość. Głębokie uczucie ożywa na nowo i mimo upływu lat ponownie wypełnia wszystkie obszary życia, które niegdyś kobiety współdzieliły. Szczęśliwie odrodzona relacja zostaje jednak szybko skonfrontowana z piętrzącymi się problemami rodzinnymi i presją oczekiwań społecznych. Zawieszone między przeszłością a teraźniejszością, „Szepty księżyca” zacierają też granicę między fikcją a rzeczywistością, formą paradokumentalną a dramatem obyczajowym. Pełnometrażowy debiut Lai Yuqing to intymny romans, poruszający portret uczucia walczącego o przetrwanie w świecie, który już dawno spisał je na straty. Zaprezentowany premierowo w Busan i wyróżniony Nagrodą Jury na festiwalu Slamdance, film opowiada o rozterkach młodego pokolenia, które nieustannie poddaje w wątpliwość własne wybory i zadaje sobie pytanie: a co by było, gdyby...? „Szepty księżyca” są pierwszym i zarazem ostatnim filmem Lai, która zmarła tragicznie w wieku 23 lat, zaledwie kilka miesięcy po jego premierze. (Lucyna Szczykutowicz)
Język: khmerski z polskimi i angielskimi napisami
SZEPTY KSIĘŻYCA, reż. Yuqing Lai, Kambodża, Hongkong 2025, 87’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
News of her father’s death forces Nisay, a young stage actress from New York, to return to her native Cambodia. In Phnom Penh, she reunites with Thida – her former lover. Their deep bond is quickly rekindled and, despite the years apart, once again fills every corner of their shared lives. Soon, however, their renewed relationship faces mounting family pressure and strict social expectations. Suspended between past and present, Whisperings of the Moon blurs the boundaries between fiction and reality, pseudo-documentary and social drama. Lai Yuqing’s feature directorial debut is an intimate romance – a moving portrait of a love fighting to survive in a world that had long written it off. Premiering at Busan and winning the Grand Jury Prize at the Slamdance Film Festival, the film explores the dilemmas of a young generation constantly questioning its choices and wondering: what if…?
Whisperings of the Moon marks the first and final film by Lai, who tragically passed away at the age of 23, just months after its premiere. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: central khmer with polish and english subtitles
WHISPERINGS OF THE MOON, dir. Yuqing Lai, Kambodia, Hong Kong 2025, 87’
Nowe Kino Azji
Wiadomość o śmierci ojca zmusza Nisay, młodą aktorkę teatralną z Nowego Jorku, do powrotu do rodzinnej Kambodży. W Phnom Penh kobieta ponownie spotyka Thidę – swoją dawną miłość. Głębokie uczucie ożywa na nowo i mimo upływu lat ponownie wypełnia wszystkie obszary życia, które niegdyś kobiety współdzieliły. Szczęśliwie odrodzona relacja zostaje jednak szybko skonfrontowana z piętrzącymi się problemami rodzinnymi i presją oczekiwań społecznych. Zawieszone między przeszłością a teraźniejszością, „Szepty księżyca” zacierają też granicę między fikcją a rzeczywistością, formą paradokumentalną a dramatem obyczajowym. Pełnometrażowy debiut Lai Yuqing to intymny romans, poruszający portret uczucia walczącego o przetrwanie w świecie, który już dawno spisał je na straty. Zaprezentowany premierowo w Busan i wyróżniony Nagrodą Jury na festiwalu Slamdance, film opowiada o rozterkach młodego pokolenia, które nieustannie poddaje w wątpliwość własne wybory i zadaje sobie pytanie: a co by było, gdyby...? „Szepty księżyca” są pierwszym i zarazem ostatnim filmem Lai, która zmarła tragicznie w wieku 23 lat, zaledwie kilka miesięcy po jego premierze. (Lucyna Szczykutowicz)
Język: khmerski z polskimi i angielskimi napisami
SZEPTY KSIĘŻYCA, reż. Yuqing Lai, Kambodża, Hongkong 2025, 87’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
News of her father’s death forces Nisay, a young stage actress from New York, to return to her native Cambodia. In Phnom Penh, she reunites with Thida – her former lover. Their deep bond is quickly rekindled and, despite the years apart, once again fills every corner of their shared lives. Soon, however, their renewed relationship faces mounting family pressure and strict social expectations. Suspended between past and present, Whisperings of the Moon blurs the boundaries between fiction and reality, pseudo-documentary and social drama. Lai Yuqing’s feature directorial debut is an intimate romance – a moving portrait of a love fighting to survive in a world that had long written it off. Premiering at Busan and winning the Grand Jury Prize at the Slamdance Film Festival, the film explores the dilemmas of a young generation constantly questioning its choices and wondering: what if…?
Whisperings of the Moon marks the first and final film by Lai, who tragically passed away at the age of 23, just months after its premiere. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: central khmer with polish and english subtitles
WHISPERINGS OF THE MOON, dir. Yuqing Lai, Kambodia, Hong Kong 2025, 87’
Poznań 22.11.2026, g. 12:45
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Nowe Kino Azji
„Cnotliwa żona i dobra matka” to koncept kulturowy, z którym po dziś dzień mierzą się młode kobiety w społeczeństwach konfucjańskich. Zakłada on bezwarunkowe poświęcenie dla rodziny, nawet wtedy, kiedy współczesność wymaga od nich indywidualności i samodzielności. Gdy po latach starań Jing i Wai witają na świecie upragnioną córeczkę, radość z narodzin pierworodnej szybko zderza się z brutalną codziennością. Nieprzespane noce, nieustanne karmienie i wypadające garściami matczyne włosy to druga strona medalu, ukryta za fasadą społecznych oczekiwań. Chęć powrotu do pracy spotyka się z dezaprobatą tradycyjnej teściowej, a narastająca presja i brak wsparcia ze strony męża przytłaczają młodą matkę. W obliczu kryzysu Jing zadaje sobie trudne pytanie: gdzie leży granica między matczynym oddaniem, a całkowitym zatraceniem samej siebie? W intymnej, osobistej relacji Oliver Chan Siu-kuen z empatią odmalowuje blaski i cienie macierzyństwa. Jej film oddaje głos doświadczeniom, które zbyt często zostają przemilczane. Przekraczając kulturowe tabu, „Urywki z macierzyństwa” pokazują, że czasem to właśnie ta cicha walka o zachowanie własnej tożsamości bywa najtrudniejsza. (Lucyna Szczykutowicz)
Język: kantoński z polskimi i angielskimi napisami
URYWKI Z MACIERZYŃSTWA, reż. Oliver Siu Kuen Chan, Hongkong 2024, 112’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
The concept of the "virtuous wife and good mother" remains a cultural ideal with which young women in Confucian societies continue to struggle to this day. It demands unconditional sacrifice for the family, even as contemporary life calls for individuality and self-reliance. When, after years of trying, Jing and Wai welcome their long-awaited baby girl, the joy of their firstborn’s arrival quickly clashes with a harsh reality. Sleepless nights, endless feedings, and hair falling out in clumps reveal the hidden side of the coin behind a facade of social expectations. Jing's desire to return to work is met with disapproval from her traditional mother-in-law, while mounting pressure and a lack of support from her husband overwhelm the young mother. In the face of crisis, Jing asks herself a harrowing question: where does the line lie between maternal devotion and losing oneself entirely?
In an intimate, deeply personal narrative, Oliver Chan Siu-kuen empathetically depicts the highs and lows of motherhood, giving voice to experiences that are all too often silenced. Breaking through cultural taboos, Montages of a Modern Motherhood shows that sometimes the quiet struggle to preserve one's own identity is the hardest battle of all. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: cantonese with polish and english subtitles
MONTAGES OF A MODERN MOTHERHOOD, dir. Oliver Siu Kuen Chan, Hong Kong 2024, 112’
Nowe Kino Azji
„Cnotliwa żona i dobra matka” to koncept kulturowy, z którym po dziś dzień mierzą się młode kobiety w społeczeństwach konfucjańskich. Zakłada on bezwarunkowe poświęcenie dla rodziny, nawet wtedy, kiedy współczesność wymaga od nich indywidualności i samodzielności. Gdy po latach starań Jing i Wai witają na świecie upragnioną córeczkę, radość z narodzin pierworodnej szybko zderza się z brutalną codziennością. Nieprzespane noce, nieustanne karmienie i wypadające garściami matczyne włosy to druga strona medalu, ukryta za fasadą społecznych oczekiwań. Chęć powrotu do pracy spotyka się z dezaprobatą tradycyjnej teściowej, a narastająca presja i brak wsparcia ze strony męża przytłaczają młodą matkę. W obliczu kryzysu Jing zadaje sobie trudne pytanie: gdzie leży granica między matczynym oddaniem, a całkowitym zatraceniem samej siebie? W intymnej, osobistej relacji Oliver Chan Siu-kuen z empatią odmalowuje blaski i cienie macierzyństwa. Jej film oddaje głos doświadczeniom, które zbyt często zostają przemilczane. Przekraczając kulturowe tabu, „Urywki z macierzyństwa” pokazują, że czasem to właśnie ta cicha walka o zachowanie własnej tożsamości bywa najtrudniejsza. (Lucyna Szczykutowicz)
Język: kantoński z polskimi i angielskimi napisami
URYWKI Z MACIERZYŃSTWA, reż. Oliver Siu Kuen Chan, Hongkong 2024, 112’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
The concept of the "virtuous wife and good mother" remains a cultural ideal with which young women in Confucian societies continue to struggle to this day. It demands unconditional sacrifice for the family, even as contemporary life calls for individuality and self-reliance. When, after years of trying, Jing and Wai welcome their long-awaited baby girl, the joy of their firstborn’s arrival quickly clashes with a harsh reality. Sleepless nights, endless feedings, and hair falling out in clumps reveal the hidden side of the coin behind a facade of social expectations. Jing's desire to return to work is met with disapproval from her traditional mother-in-law, while mounting pressure and a lack of support from her husband overwhelm the young mother. In the face of crisis, Jing asks herself a harrowing question: where does the line lie between maternal devotion and losing oneself entirely?
In an intimate, deeply personal narrative, Oliver Chan Siu-kuen empathetically depicts the highs and lows of motherhood, giving voice to experiences that are all too often silenced. Breaking through cultural taboos, Montages of a Modern Motherhood shows that sometimes the quiet struggle to preserve one's own identity is the hardest battle of all. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: cantonese with polish and english subtitles
MONTAGES OF A MODERN MOTHERHOOD, dir. Oliver Siu Kuen Chan, Hong Kong 2024, 112’
Poznań 22.11.2026, g. 13:00
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Poetyki duchowości
W jednym z najczulszych i najbardziej niezwykłych filmów Hirokazu Koreedy zmarli trafiają do czyśćca zawieszonego pomiędzy życiem a wiecznością. Spotykają tu opiekunów, którzy pomagają im przygotować się do dalszej drogi. Zanim jednak odejdą, muszą wybrać jedno najważniejsze wspomnienie i odtworzyć je w formie filmu. Po projekcji wspomnienie staje się ich jedynym śladem – a oni sami znikają. „Po życiu” jest więc filmem o sztuce wyboru: jednego obrazu, zapachu, spotkania czy krótkiej chwili, którą warto ocalić od zapomnienia. Koreeda tworzy niezwiązaną religijnym dogmatem wizję zaświatów – głęboko zakorzenioną w codziennym doświadczeniu. Nie interesuje go odpowiedź na pytanie, co czeka nas po śmierci. Zamiast tego pyta, co z naszego życia zasługuje na zabranie ze sobą dalej. Reżyser miesiącami rozmawiał w Tokio z przypadkowo spotkanymi ludźmi, pytając o najważniejsze wspomnienia. Ich odpowiedzi stały się kanwą scenariusza, niektórych rozmówców Koreeda zaprosił na plan filmowy. Powstała w ten sposób dokumentalna fantazja, w której fikcyjny czyściec staje się miejscem spotkania pamięci indywidualnej i zbiorowej. Bez jednej religii, bez objawienia i bez pewności, co znajduje się po drugiej stronie. Jest tylko pamięć – i próba ocalenia z niej tego, co najważniejsze.
Film dedykowany jest pamięci Jagody Murczyńskiej, wieloletniej organizatorki i programerki Pięciu Smaków, która zmarła w lutym 2022 roku. (Łukasz Mańkowski)
Język: japoński z polskimi i angielskimi napisami
PO ŻYCIU, reż. Hirokazu Koreeda, Japonia 1998, 118’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Poetics of Spirituality
In one of Hirokazu Koreeda’s most tender and extraordinary works, the deceased arrive in a realm suspended between life and eternity. There, they meet guides who help them prepare for what lies ahead. Before moving on, however, each must choose a single cherished memory to be recreated as a film. Once screened, that memory becomes their sole remaining trace – and they vanish, taking the rest of their past with them. After Life is thus a film about the art of choosing: a single image, a scent, an encounter or a fleeting moment worth saving from oblivion.
Koreeda crafts a vision of the afterlife free from religious dogma and deeply grounded in everyday experience. He is not concerned with what awaits us after death; instead, he asks what from our lives is truly worth carrying forward. For months, the director spoke to people he encountered by chance on the streets of Tokyo, asking them about their most cherished memories. Their answers became the basis for the screenplay, and Koreeda invited some of those he interviewed to take part in the film. The result is a documentary-like fantasy in which a fictional purgatory becomes a meeting place for individual and collective memory. There is no single religion, no revelation and no certainty about what lies on the other side. There is only memory – and the attempt to preserve what matters most.
The film is dedicated to the memory of Jagoda Murczyńska, a longtime programmer and organiser of Five Flavours, who passed away in February 2022. (Łukasz Mańkowski)
Language version: japanese with polish and english subtitles
AFTER LIFE, dir. Hirokazu Koreeda, Japan 1998, 118’
Poetyki duchowości
W jednym z najczulszych i najbardziej niezwykłych filmów Hirokazu Koreedy zmarli trafiają do czyśćca zawieszonego pomiędzy życiem a wiecznością. Spotykają tu opiekunów, którzy pomagają im przygotować się do dalszej drogi. Zanim jednak odejdą, muszą wybrać jedno najważniejsze wspomnienie i odtworzyć je w formie filmu. Po projekcji wspomnienie staje się ich jedynym śladem – a oni sami znikają. „Po życiu” jest więc filmem o sztuce wyboru: jednego obrazu, zapachu, spotkania czy krótkiej chwili, którą warto ocalić od zapomnienia. Koreeda tworzy niezwiązaną religijnym dogmatem wizję zaświatów – głęboko zakorzenioną w codziennym doświadczeniu. Nie interesuje go odpowiedź na pytanie, co czeka nas po śmierci. Zamiast tego pyta, co z naszego życia zasługuje na zabranie ze sobą dalej. Reżyser miesiącami rozmawiał w Tokio z przypadkowo spotkanymi ludźmi, pytając o najważniejsze wspomnienia. Ich odpowiedzi stały się kanwą scenariusza, niektórych rozmówców Koreeda zaprosił na plan filmowy. Powstała w ten sposób dokumentalna fantazja, w której fikcyjny czyściec staje się miejscem spotkania pamięci indywidualnej i zbiorowej. Bez jednej religii, bez objawienia i bez pewności, co znajduje się po drugiej stronie. Jest tylko pamięć – i próba ocalenia z niej tego, co najważniejsze.
Film dedykowany jest pamięci Jagody Murczyńskiej, wieloletniej organizatorki i programerki Pięciu Smaków, która zmarła w lutym 2022 roku. (Łukasz Mańkowski)
Język: japoński z polskimi i angielskimi napisami
PO ŻYCIU, reż. Hirokazu Koreeda, Japonia 1998, 118’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Poetics of Spirituality
In one of Hirokazu Koreeda’s most tender and extraordinary works, the deceased arrive in a realm suspended between life and eternity. There, they meet guides who help them prepare for what lies ahead. Before moving on, however, each must choose a single cherished memory to be recreated as a film. Once screened, that memory becomes their sole remaining trace – and they vanish, taking the rest of their past with them. After Life is thus a film about the art of choosing: a single image, a scent, an encounter or a fleeting moment worth saving from oblivion.
Koreeda crafts a vision of the afterlife free from religious dogma and deeply grounded in everyday experience. He is not concerned with what awaits us after death; instead, he asks what from our lives is truly worth carrying forward. For months, the director spoke to people he encountered by chance on the streets of Tokyo, asking them about their most cherished memories. Their answers became the basis for the screenplay, and Koreeda invited some of those he interviewed to take part in the film. The result is a documentary-like fantasy in which a fictional purgatory becomes a meeting place for individual and collective memory. There is no single religion, no revelation and no certainty about what lies on the other side. There is only memory – and the attempt to preserve what matters most.
The film is dedicated to the memory of Jagoda Murczyńska, a longtime programmer and organiser of Five Flavours, who passed away in February 2022. (Łukasz Mańkowski)
Language version: japanese with polish and english subtitles
AFTER LIFE, dir. Hirokazu Koreeda, Japan 1998, 118’
Poznań 22.11.2026, g. 13:15
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Fokus: Wietnam
Powojenny Sajgon, 1985 rok. Młody tłumacz z Północy Khang przybywa do miasta, by przygotować nowy przekład „Małego Księcia”. Wprowadza się do starej, gwarnej kamienicy, w której poznaje Ky Nam – starszą od siebie wdowę prowadzącą kameralną jadłodajnię. Gdy kobieta ulega wypadkowi, Khang oferuje jej pomoc w kuchni. Wspólne gotowanie i dzielenie się posiłkami stopniowo kruszy mur, jakim otoczyła się Ky Nam, pozwalając jej zmierzyć się z nieprzepracowaną żałobą i cieniami przeszłości. Mimo dzielących bohaterów różnic: wieku, pochodzenia i doświadczeń życiowych, rodzi się między nimi głębokie uczucie. Relacja naznaczona społecznym tabu, rozkwitająca pod czujnym okiem sąsiadów, staje się dla nich upragnionym wytchnieniem od przytłaczającej samotności. Drugi pełnometrażowy film Leona Lê, autora pokazywanego na Pięciu Smakach „Song lang”, miał premierę na festiwalu w Toronto. Osadzony w realiach powojennych podziałów społecznych między dawnymi mieszkańcami Południa a przybyszami z Północy, jest nostalgicznym hołdem dla miasta z czasów dzieciństwa reżysera. Film został w całości nakręcony na taśmie 35 mm.
(Lucyna Szczykutowicz)
Język: wietnamski z polskimi i angielskimi napisami
POD DACHEM KY NAM, reż. Leon Le, Wietnam 2025, 140'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Focus: Vietnam
In post-war Saigon, 1985, a young translator from the North named Khang arrives in the city to work on a new translation of The Little Prince. He moves into a bustling, old tenement block where he meets Ky Nam, an older widow who runs an intimate local eatery. When Ky Nam has an accident, Khang offers to help her in the kitchen. Spending time together and sharing meals gradually crumbles the wall Ky Nam has built around herself, allowing her to face her unaddressed grief and the lingering shadows of her past. Despite the differences that separate them – age, origins, and life experiences – a deep affection begins to bloom between them. Overshadowed by social taboos, the new political order, and the watchful eyes of their neighbours, their relationship becomes a long-sought refuge from overwhelming loneliness.
The second feature film from Leon Lê, director of Song Lang (2018), had its premiere at the Toronto International Film Festival. Set against the backdrop of post-war social divides between former South Vietnamese residents and newcomers from the North, the film stands as a nostalgic homage to the city of the director's childhood. The picture was shot entirely on 35mm film.
(Lucyna Szczykutowicz)
Language version: vietnamese with polish and english subtitles
KY NAM INN, dir. Leon Lee, Vietnam 2025, 140’
Fokus: Wietnam
Powojenny Sajgon, 1985 rok. Młody tłumacz z Północy Khang przybywa do miasta, by przygotować nowy przekład „Małego Księcia”. Wprowadza się do starej, gwarnej kamienicy, w której poznaje Ky Nam – starszą od siebie wdowę prowadzącą kameralną jadłodajnię. Gdy kobieta ulega wypadkowi, Khang oferuje jej pomoc w kuchni. Wspólne gotowanie i dzielenie się posiłkami stopniowo kruszy mur, jakim otoczyła się Ky Nam, pozwalając jej zmierzyć się z nieprzepracowaną żałobą i cieniami przeszłości. Mimo dzielących bohaterów różnic: wieku, pochodzenia i doświadczeń życiowych, rodzi się między nimi głębokie uczucie. Relacja naznaczona społecznym tabu, rozkwitająca pod czujnym okiem sąsiadów, staje się dla nich upragnionym wytchnieniem od przytłaczającej samotności. Drugi pełnometrażowy film Leona Lê, autora pokazywanego na Pięciu Smakach „Song lang”, miał premierę na festiwalu w Toronto. Osadzony w realiach powojennych podziałów społecznych między dawnymi mieszkańcami Południa a przybyszami z Północy, jest nostalgicznym hołdem dla miasta z czasów dzieciństwa reżysera. Film został w całości nakręcony na taśmie 35 mm.
(Lucyna Szczykutowicz)
Język: wietnamski z polskimi i angielskimi napisami
POD DACHEM KY NAM, reż. Leon Le, Wietnam 2025, 140'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Focus: Vietnam
In post-war Saigon, 1985, a young translator from the North named Khang arrives in the city to work on a new translation of The Little Prince. He moves into a bustling, old tenement block where he meets Ky Nam, an older widow who runs an intimate local eatery. When Ky Nam has an accident, Khang offers to help her in the kitchen. Spending time together and sharing meals gradually crumbles the wall Ky Nam has built around herself, allowing her to face her unaddressed grief and the lingering shadows of her past. Despite the differences that separate them – age, origins, and life experiences – a deep affection begins to bloom between them. Overshadowed by social taboos, the new political order, and the watchful eyes of their neighbours, their relationship becomes a long-sought refuge from overwhelming loneliness.
The second feature film from Leon Lê, director of Song Lang (2018), had its premiere at the Toronto International Film Festival. Set against the backdrop of post-war social divides between former South Vietnamese residents and newcomers from the North, the film stands as a nostalgic homage to the city of the director's childhood. The picture was shot entirely on 35mm film.
(Lucyna Szczykutowicz)
Language version: vietnamese with polish and english subtitles
KY NAM INN, dir. Leon Lee, Vietnam 2025, 140’
Poznań 22.11.2026, g. 16:00
od 7.00 pln
Jarosław Klupś, wybitny artysta wizualny, wykładowca i popularyzator fotografii. Podczas spotkania opowie szerzej o swojej twórczości – rozumianej jako drodze ku poznaniu, doświadczaniu, dociekaniu siły i potencjałów, tych artystycznych, transcendentnych, społecznych, badawczych i narracyjnych fotografii. Artysta poruszy zagadnienia związane z XIX-wiecznymi technikami fotografii, którym nieustannie przywraca ich magiczny wymiar.
Jarosław Klupś – urodzony w 1978 r. w Lesznie, autor prac i wystaw opartych na naukowym, technicznym i społecznym potencjale fotografii, nawiązujących do historii i tożsamości medium fotografii. Fascynują go procesy ujawniania i rejestracji obrazu. Używa metod historycznych, sięga po procesy związane z materialnością obrazu oraz jego ukrytymi i ulotnymi cechami wizualnymi lub znaczeniowymi. W jego dorobku znajdują się instalacje site-specific, fotografie, obiekty i asamblaże.
Autor i uczestnik licznych wystaw m.in. w Bostonie, Berlinie, Pittsburghu, Sydney, Dreźnie, Bratysławie i Mińsku. W 2004 roku na potrzeby realizacji pracy „Odbicia” odtworzył proces dagerotypii, a następnie inne procesy historyczne, które przez wiele lat popularyzował w Polsce poprzez autorskie warsztaty, wykłady i publikacje. W 2009 roku wziął udział w wystawie ”Heritages de Daguerre”, zorganizowanej w dawnej rezydencji Louisa Daguerre’a, w Bry-sur-Marne i dedykowanej twórcy dagerotypii. W 2013 roku razem z Markiem Noniewiczem był kuratorem wystawy „Stan rzeczy”, odbywającej się w programie głównym Biennale Fotografii w Poznaniu, z udziałem m.in. Dana Estabrooka, Marka i France Ostermanów, Jesseci Ferguson i Alana Greene’a. Kurator wystaw prezentujących pionierskie, nieznane szerszej publiczności prace Stefana Wojneckiego. Uczestnik wystawy „Algorytmy Iluzji” w CK ZAMEK w Poznaniu w 2026.
W swoich działaniach często stosuje samodzielnie budowane kamery, obiektywy i obiekty. Jego prace i teksty publikowano m.in. w książkach „W stronę poznania. Fenomen szkoły poznańskiej” (UAP 2016), ”Poetics of Light” Erica Rennera i Nancy Spencer (New Mexico Museum of History 2013), ”Pinhole Photography“ Erica Rennera (Focal Press 2009), „Odwzajemnione spojrzenie” Zbigniewa Tomaszczuka (2004), „Niepewność przedstawienia” Marianny Michałowskiej (2017), „Historia fotografii” Zbigniewa Tomaszczuka (2024), „Słownik pojęć postfotograficznych” (2024) oraz w wielu czasopismach i katalogach. Pierwszą monografię Jarosława Klupsia wydała w 2013 roku Galeria MBWA w Lesznie pt. ”Photography is photography”. Prace Jarosława Klupsia znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Louisa Daguerre’a (Musee Adrien Mentienne) w Bry-Sur-Marne (Francja), New Mexico History Museum w Santa Fe (USA), Muzeum Narodowego w Poznaniu oraz w kolekcjach prywatnych.
Istotnym obszarem jego działalności jest aktywność naukowa i popularyzatorska. Jest inicjatorem i kuratorem międzynarodowego przeglądu książek fotograficznych ”BOOKIE. Studying Photobooks” oraz wielu wystaw twórców młodszego pokolenia, autorem inicjatyw edukacyjnych i popularyzatorskich, włączających w przestrzeń twórczości artystycznej osoby z różnych pokoleń i grup społecznych. Wykładał m.in. w Polskiej Akademii Nauk, Uniwersytecie w Lizbonie, Bibliotheqe Nationale de France w Paryżu i Akademii Sztuk Pięknych w Bratysławie. Członek Rady Fundacji Archeologia Fotografii, wiceprezes Naukowego Towarzystwa Fotografii. W 2013 roku w Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu utworzył Pracownię Fotografii. Pracuje jako profesor Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, gdzie kieruje Wydziałem Fotografii oraz Pracownią Obrazów Utajonych.
Jarosław Klupś – urodzony w 1978 r. w Lesznie, autor prac i wystaw opartych na naukowym, technicznym i społecznym potencjale fotografii, nawiązujących do historii i tożsamości medium fotografii. Fascynują go procesy ujawniania i rejestracji obrazu. Używa metod historycznych, sięga po procesy związane z materialnością obrazu oraz jego ukrytymi i ulotnymi cechami wizualnymi lub znaczeniowymi. W jego dorobku znajdują się instalacje site-specific, fotografie, obiekty i asamblaże.
Autor i uczestnik licznych wystaw m.in. w Bostonie, Berlinie, Pittsburghu, Sydney, Dreźnie, Bratysławie i Mińsku. W 2004 roku na potrzeby realizacji pracy „Odbicia” odtworzył proces dagerotypii, a następnie inne procesy historyczne, które przez wiele lat popularyzował w Polsce poprzez autorskie warsztaty, wykłady i publikacje. W 2009 roku wziął udział w wystawie ”Heritages de Daguerre”, zorganizowanej w dawnej rezydencji Louisa Daguerre’a, w Bry-sur-Marne i dedykowanej twórcy dagerotypii. W 2013 roku razem z Markiem Noniewiczem był kuratorem wystawy „Stan rzeczy”, odbywającej się w programie głównym Biennale Fotografii w Poznaniu, z udziałem m.in. Dana Estabrooka, Marka i France Ostermanów, Jesseci Ferguson i Alana Greene’a. Kurator wystaw prezentujących pionierskie, nieznane szerszej publiczności prace Stefana Wojneckiego. Uczestnik wystawy „Algorytmy Iluzji” w CK ZAMEK w Poznaniu w 2026.
W swoich działaniach często stosuje samodzielnie budowane kamery, obiektywy i obiekty. Jego prace i teksty publikowano m.in. w książkach „W stronę poznania. Fenomen szkoły poznańskiej” (UAP 2016), ”Poetics of Light” Erica Rennera i Nancy Spencer (New Mexico Museum of History 2013), ”Pinhole Photography“ Erica Rennera (Focal Press 2009), „Odwzajemnione spojrzenie” Zbigniewa Tomaszczuka (2004), „Niepewność przedstawienia” Marianny Michałowskiej (2017), „Historia fotografii” Zbigniewa Tomaszczuka (2024), „Słownik pojęć postfotograficznych” (2024) oraz w wielu czasopismach i katalogach. Pierwszą monografię Jarosława Klupsia wydała w 2013 roku Galeria MBWA w Lesznie pt. ”Photography is photography”. Prace Jarosława Klupsia znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Louisa Daguerre’a (Musee Adrien Mentienne) w Bry-Sur-Marne (Francja), New Mexico History Museum w Santa Fe (USA), Muzeum Narodowego w Poznaniu oraz w kolekcjach prywatnych.
Istotnym obszarem jego działalności jest aktywność naukowa i popularyzatorska. Jest inicjatorem i kuratorem międzynarodowego przeglądu książek fotograficznych ”BOOKIE. Studying Photobooks” oraz wielu wystaw twórców młodszego pokolenia, autorem inicjatyw edukacyjnych i popularyzatorskich, włączających w przestrzeń twórczości artystycznej osoby z różnych pokoleń i grup społecznych. Wykładał m.in. w Polskiej Akademii Nauk, Uniwersytecie w Lizbonie, Bibliotheqe Nationale de France w Paryżu i Akademii Sztuk Pięknych w Bratysławie. Członek Rady Fundacji Archeologia Fotografii, wiceprezes Naukowego Towarzystwa Fotografii. W 2013 roku w Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu utworzył Pracownię Fotografii. Pracuje jako profesor Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, gdzie kieruje Wydziałem Fotografii oraz Pracownią Obrazów Utajonych.
Poznań 22.11.2026, g. 16:00
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Asian Cinerama
Młoda, bezpośrednia i skrajnie samodzielna Xu Ke jest nauczycielką, która zdaje się mieć wszystko pod kontrolą. Przynajmniej do czasu, gdy podczas szkolnych zawodów dochodzi do niespodziewanego incydentu. W szpitalu dziewczyna dowiaduje się, że musi przejść drobny zabieg ginekologiczny, ale z pozoru prosta diagnoza prowadzi do absurdalnej odysei po gabinetach lekarskich. Powód? Xu Ke jest dziewicą, a lekarz nie wyraża zgody na operację bez pisemnej zgody rodziny. Jakby tego było mało, do niewielkiego mieszkanka dziewczyny bez zapowiedzi wprowadza się jej uciekająca przed problemami małżeńskimi, ekscentryczna matka. W nowej konfiguracji relacja obu kobiet zostaje wystawiona na próbę. Międzypokoleniowe spięcia stają się jednak początkiem ważnej lekcji, podczas której to córka uczy matkę, że życie na własnych zasadach jest „w sumie spoko”. Najnowszy film Yang Liny to czuły i pełen humoru obraz kobiecego doświadczenia, próby zerwania z życiem pod dyktando cudzych oczekiwań. Reżyserka ze swobodą przygląda się tematowi kobiecej cielesności, opowiadając o niej w sposób bezpardonowy, do bólu szczery i nie sięgający po jakiekolwiek półśrodki. (Lucyna Szczykutowicz)
Po seansie w piątek, 20.11, spotkanie z psycholożką, Katarzyną Downarowicz.
Język: mandaryński z polskimi i angielskimi napisami
W SUMIE SPOKO, reż. Lina Yang, Chiny 2026, 118’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Asian Cinerama
Young, outspoken, and fiercely independent, schoolteacher Xu Ke seems to have everything under control – at least until an unexpected incident occurs during a school sports event. At the hospital, she learns she has to undergo a minor gynaecological procedure. What appears to be a straightforward diagnosis, however, leads to an absurd odyssey through doctors’ offices. The reason? Xu Ke is a virgin, and the doctor refuses to approve the procedure without written consent from her family. To make matters worse, her eccentric mother unexpectedly turns up at her small flat, fleeing marital problems. The daily tensions and generational misunderstandings that put the relationship between the two women to the test nevertheless become the beginning of an important lesson, in which the daughter teaches her mother that living life on one’s own terms is, well, ‘OK’. Yang Lina’s latest film is a tender and humorous portrayal of the female experience, an attempt to break free from a life dictated by the expectations of others. The director explores female bodily experience with ease, speaking about it with painful honesty, without pulling any punches or resorting to half-measures. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: mandarin with polish and english subtitles
IT'S OK, dir. Lina Yang, China 2026, 118’
Asian Cinerama
Młoda, bezpośrednia i skrajnie samodzielna Xu Ke jest nauczycielką, która zdaje się mieć wszystko pod kontrolą. Przynajmniej do czasu, gdy podczas szkolnych zawodów dochodzi do niespodziewanego incydentu. W szpitalu dziewczyna dowiaduje się, że musi przejść drobny zabieg ginekologiczny, ale z pozoru prosta diagnoza prowadzi do absurdalnej odysei po gabinetach lekarskich. Powód? Xu Ke jest dziewicą, a lekarz nie wyraża zgody na operację bez pisemnej zgody rodziny. Jakby tego było mało, do niewielkiego mieszkanka dziewczyny bez zapowiedzi wprowadza się jej uciekająca przed problemami małżeńskimi, ekscentryczna matka. W nowej konfiguracji relacja obu kobiet zostaje wystawiona na próbę. Międzypokoleniowe spięcia stają się jednak początkiem ważnej lekcji, podczas której to córka uczy matkę, że życie na własnych zasadach jest „w sumie spoko”. Najnowszy film Yang Liny to czuły i pełen humoru obraz kobiecego doświadczenia, próby zerwania z życiem pod dyktando cudzych oczekiwań. Reżyserka ze swobodą przygląda się tematowi kobiecej cielesności, opowiadając o niej w sposób bezpardonowy, do bólu szczery i nie sięgający po jakiekolwiek półśrodki. (Lucyna Szczykutowicz)
Po seansie w piątek, 20.11, spotkanie z psycholożką, Katarzyną Downarowicz.
Język: mandaryński z polskimi i angielskimi napisami
W SUMIE SPOKO, reż. Lina Yang, Chiny 2026, 118’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Asian Cinerama
Young, outspoken, and fiercely independent, schoolteacher Xu Ke seems to have everything under control – at least until an unexpected incident occurs during a school sports event. At the hospital, she learns she has to undergo a minor gynaecological procedure. What appears to be a straightforward diagnosis, however, leads to an absurd odyssey through doctors’ offices. The reason? Xu Ke is a virgin, and the doctor refuses to approve the procedure without written consent from her family. To make matters worse, her eccentric mother unexpectedly turns up at her small flat, fleeing marital problems. The daily tensions and generational misunderstandings that put the relationship between the two women to the test nevertheless become the beginning of an important lesson, in which the daughter teaches her mother that living life on one’s own terms is, well, ‘OK’. Yang Lina’s latest film is a tender and humorous portrayal of the female experience, an attempt to break free from a life dictated by the expectations of others. The director explores female bodily experience with ease, speaking about it with painful honesty, without pulling any punches or resorting to half-measures. (Lucyna Szczykutowicz)
Language version: mandarin with polish and english subtitles
IT'S OK, dir. Lina Yang, China 2026, 118’
Poznań 22.11.2026, g. 16:15
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Nowe Kino Azji
Nie ma drugiej tak ambiwalentnej w podejściu do kobiecości kultury niż hinduska. Z jednej strony kobieta jest tu wcieleniem śakti – boskiej mocy i uosobieniem Wielkiej Bogini, z drugiej – istotą całkowicie podległą mężczyźnie. Kobieta ma być jak pierożek momo – o pięknym kształcie i ułożonym wnętrzu. Tak, jak ciasto można uformować w określony kształt, społeczeństwo chce stworzyć kobietę wykrojoną według określonego wzorca, wyznaczonego przez archetypy bogiń i bohaterek eposów z Sitą na czele. Tymczasem Bishnu wraca z Delhi do rodzinnego, położonego u stóp Himalajów Sikkimu, do domu pełnego kobiet, przywożąc ze sobą wielkomiejski bunt wobec patriarchalnych norm, które na prowincji wciąż mają się dobrze. Chce przerwać wielopokoleniowy pochód tych, które z pokorą podporządkowywały się tradycji i żyły w przekonaniu, że narodziny dziewczynki to efekt klątwy. W swoim pełnometrażowym debiucie Tribeny Rai pokazuje męski świat, w którym kobiety na różne sposoby negocjują granice własnej wolności i niezależności. To świat równie surowy, jak przyroda Himalajów, wśród której przyszło żyć rodzinie Bishnu. Piękno gór otaczających jej rodzinny dom oszałamia, ale rodzi też poczucie izolacji i zamknięcia – dosłownie i metaforycznie. (Blanka K. Dżugaj)
Język: nepalski z polskimi i angielskimi napisami
KSZTAŁT MOMO, reż. Tribeny Rai, Indie 2025, 114’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
No other culture holds quite as ambivalent an attitude towards womanhood as Hindu culture. On the one hand, a woman is seen as the incarnation of shakti – divine energy – and the personification of the Great Goddess; on the other, she remains entirely subordinate to men. A woman is expected to be like a momo dumpling: beautifully formed with a neatly contained filling. Just as dough can be shaped at will, society seeks to mould women according to a strict blueprint – one set by the archetypes of goddesses and epic heroines, with Sita at the forefront. Meanwhile, Bishnu returns from Delhi to her family home in Sikkim, nestled at the foot of the Himalayas. Reentering a household of women, she brings with her a metropolitan rebellion against the patriarchal norms that remain firmly entrenched in the provinces. She is determined to break a multi-generational streak of women who meekly surrendered to tradition, raised to believe that giving birth to a girl was the result of a curse.
In her feature directorial debut, Tribeny Rai paints a male-dominated world where women must constantly negotiate the boundaries of their own freedom and independence. It is an environment as harsh as the Himalayan landscape Bishnu's family inhabits – where the breathtaking beauty of the surrounding mountains inspires awe, yet simultaneously breeds a suffocating sense of isolation, both literal and metaphorical. (Blanka K. Dżugaj)
Language version: nepali with polish and english subtitles
SHAPE OF MOMO, dir. Tribeny Rai, India 2025, 114’
Nowe Kino Azji
Nie ma drugiej tak ambiwalentnej w podejściu do kobiecości kultury niż hinduska. Z jednej strony kobieta jest tu wcieleniem śakti – boskiej mocy i uosobieniem Wielkiej Bogini, z drugiej – istotą całkowicie podległą mężczyźnie. Kobieta ma być jak pierożek momo – o pięknym kształcie i ułożonym wnętrzu. Tak, jak ciasto można uformować w określony kształt, społeczeństwo chce stworzyć kobietę wykrojoną według określonego wzorca, wyznaczonego przez archetypy bogiń i bohaterek eposów z Sitą na czele. Tymczasem Bishnu wraca z Delhi do rodzinnego, położonego u stóp Himalajów Sikkimu, do domu pełnego kobiet, przywożąc ze sobą wielkomiejski bunt wobec patriarchalnych norm, które na prowincji wciąż mają się dobrze. Chce przerwać wielopokoleniowy pochód tych, które z pokorą podporządkowywały się tradycji i żyły w przekonaniu, że narodziny dziewczynki to efekt klątwy. W swoim pełnometrażowym debiucie Tribeny Rai pokazuje męski świat, w którym kobiety na różne sposoby negocjują granice własnej wolności i niezależności. To świat równie surowy, jak przyroda Himalajów, wśród której przyszło żyć rodzinie Bishnu. Piękno gór otaczających jej rodzinny dom oszałamia, ale rodzi też poczucie izolacji i zamknięcia – dosłownie i metaforycznie. (Blanka K. Dżugaj)
Język: nepalski z polskimi i angielskimi napisami
KSZTAŁT MOMO, reż. Tribeny Rai, Indie 2025, 114’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
No other culture holds quite as ambivalent an attitude towards womanhood as Hindu culture. On the one hand, a woman is seen as the incarnation of shakti – divine energy – and the personification of the Great Goddess; on the other, she remains entirely subordinate to men. A woman is expected to be like a momo dumpling: beautifully formed with a neatly contained filling. Just as dough can be shaped at will, society seeks to mould women according to a strict blueprint – one set by the archetypes of goddesses and epic heroines, with Sita at the forefront. Meanwhile, Bishnu returns from Delhi to her family home in Sikkim, nestled at the foot of the Himalayas. Reentering a household of women, she brings with her a metropolitan rebellion against the patriarchal norms that remain firmly entrenched in the provinces. She is determined to break a multi-generational streak of women who meekly surrendered to tradition, raised to believe that giving birth to a girl was the result of a curse.
In her feature directorial debut, Tribeny Rai paints a male-dominated world where women must constantly negotiate the boundaries of their own freedom and independence. It is an environment as harsh as the Himalayan landscape Bishnu's family inhabits – where the breathtaking beauty of the surrounding mountains inspires awe, yet simultaneously breeds a suffocating sense of isolation, both literal and metaphorical. (Blanka K. Dżugaj)
Language version: nepali with polish and english subtitles
SHAPE OF MOMO, dir. Tribeny Rai, India 2025, 114’
Poznań 22.11.2026, g. 16:30
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Asian Cinerama
Co zrobi detektyw Lee, kiedy podczas ważnej akcji ulegnie wypadkowi i zacznie tracić pamięć? Oczywiście wróci do pracy z misją odnalezienia porwanego syna pewnego przedsiębiorcy. Tyle że od tej pory każdy trop może prowadzić donikąd i to jego własna przeszłość stanie się najtrudniejszą zagadką do rozwiązania. Im bliżej finału, tym mniej pewności, kim właściwie jest Lee. SABU bierze na warsztat kino policyjne, tworząc przewrotną opowieść o człowieku, który z poszlak musi poskładać siebie na nowo – zanim zapomni, czego szuka. „Pamięć uwięziona” potrafi w jednej chwili przejść od autorskiej komedii w stronę bezkompromisowego kina akcji. Gatunkowe reguły stają się tu elementem świadomej gry, w której pod niejednym gagiem kryje się przejmujący obraz samotności bohatera zagubionego we własnej historii. Pokazywana na festiwalach w Wenecji i Toronto „Pamięć uwięziona” otrzymała aż 11 nominacji do Golden Horse Awards, przypominając powody, dla których SABU od dekad jest uznawany za jednego z najważniejszych twórców azjatyckiego kina gatunkowego. (Łukasz Mańkowski)
Język: mandaryński, japoński, tajwański z polskimi i angielskimi napisami
PAMIĘĆ UWIĘZIONA, reż. Sabu, Tajwan, Japonia 2026, 87’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Asian Cinerama
What does Detective Lee do when he gets injured during a crucial operation and gradually begins to lose his memory? Naturally, he returns to work, tasked with finding the kidnapped son of a businessman. Except from now on, every lead may turn out to be a dead end, and the closer he gets to the truth, the less certain he is of his own identity. His past quickly becomes his most difficult mystery to unlock.
In Arrested Memory, SABU takes on the police procedural, creating a subversive, absurd story about a man who must piece himself back together from clues – before he forgets what he is actually looking for. Tinged with melancholy, this unconventional crime film seamlessly shifts from signature auteur comedy to uncompromising action cinema. Subverting genre tropes at every turn, SABU hides a poignant exploration of solitude beneath clever gags, where the whims of fate trigger the most unexpected twists. Screened at the Venice and Toronto film festivals and nominated for 11 Golden Horse Awards, Arrested Memory reaffirms why SABU has been celebrated for decades as one of East Asian genre cinema's most compelling directors. (Łukasz Mańkowski)
Language version: mandarin, japanese with polish and english subtitles
ARRESTED MEMORY, dir. Sabu, Taiwan, Japan 2026, 87’
Asian Cinerama
Co zrobi detektyw Lee, kiedy podczas ważnej akcji ulegnie wypadkowi i zacznie tracić pamięć? Oczywiście wróci do pracy z misją odnalezienia porwanego syna pewnego przedsiębiorcy. Tyle że od tej pory każdy trop może prowadzić donikąd i to jego własna przeszłość stanie się najtrudniejszą zagadką do rozwiązania. Im bliżej finału, tym mniej pewności, kim właściwie jest Lee. SABU bierze na warsztat kino policyjne, tworząc przewrotną opowieść o człowieku, który z poszlak musi poskładać siebie na nowo – zanim zapomni, czego szuka. „Pamięć uwięziona” potrafi w jednej chwili przejść od autorskiej komedii w stronę bezkompromisowego kina akcji. Gatunkowe reguły stają się tu elementem świadomej gry, w której pod niejednym gagiem kryje się przejmujący obraz samotności bohatera zagubionego we własnej historii. Pokazywana na festiwalach w Wenecji i Toronto „Pamięć uwięziona” otrzymała aż 11 nominacji do Golden Horse Awards, przypominając powody, dla których SABU od dekad jest uznawany za jednego z najważniejszych twórców azjatyckiego kina gatunkowego. (Łukasz Mańkowski)
Język: mandaryński, japoński, tajwański z polskimi i angielskimi napisami
PAMIĘĆ UWIĘZIONA, reż. Sabu, Tajwan, Japonia 2026, 87’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Asian Cinerama
What does Detective Lee do when he gets injured during a crucial operation and gradually begins to lose his memory? Naturally, he returns to work, tasked with finding the kidnapped son of a businessman. Except from now on, every lead may turn out to be a dead end, and the closer he gets to the truth, the less certain he is of his own identity. His past quickly becomes his most difficult mystery to unlock.
In Arrested Memory, SABU takes on the police procedural, creating a subversive, absurd story about a man who must piece himself back together from clues – before he forgets what he is actually looking for. Tinged with melancholy, this unconventional crime film seamlessly shifts from signature auteur comedy to uncompromising action cinema. Subverting genre tropes at every turn, SABU hides a poignant exploration of solitude beneath clever gags, where the whims of fate trigger the most unexpected twists. Screened at the Venice and Toronto film festivals and nominated for 11 Golden Horse Awards, Arrested Memory reaffirms why SABU has been celebrated for decades as one of East Asian genre cinema's most compelling directors. (Łukasz Mańkowski)
Language version: mandarin, japanese with polish and english subtitles
ARRESTED MEMORY, dir. Sabu, Taiwan, Japan 2026, 87’
Poznań 22.11.2026, g. 18:15
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Nowe Kino Azji
Yuta opuszcza Tokio i jedzie do niewielkiego miasta na Kyushu, by pomóc teściowi, fotografowi prowadzącemu tradycyjne studio, który dochodzi do siebie po wypadku. Zostaje tam na dłużej, z dala od żony i córki, dopasowując się do rytmu lokalnego życia, które płynie inaczej – wolniej, w otoczeniu ciszy przerywanej przypadkowymi spotkaniami i niezobowiązującymi rozmowami. Po jakimś czasie odnajduje w nim własne miejsce. Z rodziną Yuta kontaktuje się poprzez zdjęcia i krótkie nagrania przesyłane smartfonem, tworzące osobliwą mozaikę codzienności i tęsknoty. Intymny debiut Miiku Sakanishiego to film przepełniony oddechem i spokojem. Nie jest jednak jedynie laurką dla japońskiej prowincji, gdzie wszystko zdaje się zwalniać – to subtelna opowieść o budowaniu bliskości, rodzącej się z uwagi poświęconej drugiemu człowiekowi. Sakanishi otwarcie przyznaje się do inspiracji filmem Edwarda Yanga – podobnie jak tajwańskie „Yi Yi”, „Memorizu” udowadnia, że na pamięć nie składają się wcale wielkie wydarzenia, lecz to, co nieraz umyka ludzkiemu oku: drobiazgi, spojrzenia, nienachalne obecności, wszystko to, co pewnego dnia może pozostać już tylko na fotografii. (Łukasz Mańkowski)
Język: japoński z polskimi i angielskimi napisami
MEMORIZU, reż. Miiku Sakanishi, Japonia 2026, 97’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
Yuta leaves Tokyo for a small town in Kyushu to assist his father-in-law, a photographer running a traditional studio, who is recovering from an accident. Away from his wife and daughter, he stays longer than expected, gradually adjusting to the rhythm of local life – a slower pace enveloped in quiet, punctuated by chance encounters and casual conversations. In time, he finds a place of his own within this new world. Yuta remains in touch with his family through photographs and short smartphone videos, creating a unique mosaic of everyday moments and longing.
Miiku Sakanishi’s intimate feature debut is a film brimming with a sense of space and tranquillity. Yet it is far from a mere love letter to the Japanese countryside where life slows down; it is a subtle story about building closeness through attentiveness to others. Sakanishi openly acknowledges the inspiration of Edward Yang – much like the Taiwanese masterpiece Yi Yi, Memorizu demonstrates that memory is not forged from monumental events, but from what so often escapes the human eye: small details, shared glances, and unobtrusive presences – everything that may one day remain only in a photograph. (Łukasz Mańkowski)
Language version: japanese with polish and english subtitles
MEMORIZU, dir. Miiku Sakanishi, Japan 2026, 97’
Nowe Kino Azji
Yuta opuszcza Tokio i jedzie do niewielkiego miasta na Kyushu, by pomóc teściowi, fotografowi prowadzącemu tradycyjne studio, który dochodzi do siebie po wypadku. Zostaje tam na dłużej, z dala od żony i córki, dopasowując się do rytmu lokalnego życia, które płynie inaczej – wolniej, w otoczeniu ciszy przerywanej przypadkowymi spotkaniami i niezobowiązującymi rozmowami. Po jakimś czasie odnajduje w nim własne miejsce. Z rodziną Yuta kontaktuje się poprzez zdjęcia i krótkie nagrania przesyłane smartfonem, tworzące osobliwą mozaikę codzienności i tęsknoty. Intymny debiut Miiku Sakanishiego to film przepełniony oddechem i spokojem. Nie jest jednak jedynie laurką dla japońskiej prowincji, gdzie wszystko zdaje się zwalniać – to subtelna opowieść o budowaniu bliskości, rodzącej się z uwagi poświęconej drugiemu człowiekowi. Sakanishi otwarcie przyznaje się do inspiracji filmem Edwarda Yanga – podobnie jak tajwańskie „Yi Yi”, „Memorizu” udowadnia, że na pamięć nie składają się wcale wielkie wydarzenia, lecz to, co nieraz umyka ludzkiemu oku: drobiazgi, spojrzenia, nienachalne obecności, wszystko to, co pewnego dnia może pozostać już tylko na fotografii. (Łukasz Mańkowski)
Język: japoński z polskimi i angielskimi napisami
MEMORIZU, reż. Miiku Sakanishi, Japonia 2026, 97’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
Yuta leaves Tokyo for a small town in Kyushu to assist his father-in-law, a photographer running a traditional studio, who is recovering from an accident. Away from his wife and daughter, he stays longer than expected, gradually adjusting to the rhythm of local life – a slower pace enveloped in quiet, punctuated by chance encounters and casual conversations. In time, he finds a place of his own within this new world. Yuta remains in touch with his family through photographs and short smartphone videos, creating a unique mosaic of everyday moments and longing.
Miiku Sakanishi’s intimate feature debut is a film brimming with a sense of space and tranquillity. Yet it is far from a mere love letter to the Japanese countryside where life slows down; it is a subtle story about building closeness through attentiveness to others. Sakanishi openly acknowledges the inspiration of Edward Yang – much like the Taiwanese masterpiece Yi Yi, Memorizu demonstrates that memory is not forged from monumental events, but from what so often escapes the human eye: small details, shared glances, and unobtrusive presences – everything that may one day remain only in a photograph. (Łukasz Mańkowski)
Language version: japanese with polish and english subtitles
MEMORIZU, dir. Miiku Sakanishi, Japan 2026, 97’
Poznań 22.11.2026, g. 18:30
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Odrestaurowana klasyka
Guru-śiśa to w kulturze indyjskiej wzorzec relacji nauczyciel-uczeń, od setek lat wyznaczający standard w edukacji. Opiera się na bliskości, ale i poszanowaniu hierarchii. Nauczyciel jest tu nie tyle partnerem, ile zwierzchnikiem, którego pozycji się nie kwestionuje, strażnikiem porządku społecznego i akademickiego – konserwatywnego, pozbawiającego indywidualności, pełnego podejrzeń względem pomysłów studentów, takich jak choćby nasadzenia drzew wzdłuż torów kolejowych, gdy komisja egzaminacyjna oczekuje klasycznego projektu budynku użyteczności publicznej. Bohater Pradipa Krishena, Anand „Annie” Grover, nie potrafi dostosować się do panujących zasad i już po raz piąty powtarza ostatni rok studiów, bo własne ideały stawia wyżej niż dyplom. Wieczny student woli drzewa i nieustannie rzuca wyzwanie kadrze akademickiej, do czego zachęcają go równie zbuntowani koledzy z roku. Są kreatywni, niecierpliwi, idealistyczni – marzą o ulepszaniu świata i złamaniu systemu. W barwnej, satyrycznej, pulsującej psychodeliczną muzyką lat 70. opowieści wybrzmiewa konflikt między indywidualnością a instytucjonalnym konformizmem. Autorką scenariusza filmu jest indyjska pisarka Arundhati Roy, późniejsza autorka m.in. „Boga rzeczy małych”. (Blanka K. Dżugaj)
Język: hindi, angielski z polskimi i angielskimi napisami
A ANNIE DALEJ SWOJE, reż. Pradip Krishen, Indie 1989, 112’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Restored classics
In Indian culture, the guru-shishya tradition defines the teacher-student relationship, setting the standard for education for centuries. It is rooted in closeness, but also in deep reverence for hierarchy. Here, the teacher is less a partner than a superior whose authority remains unquestioned – a guardian of an academic and social order that is conservative, suppressing of individuality, and inherently suspicious of unconventional student ideas (such as planting trees along railway tracks when the examination board expects a classic public building design). Pradip Krishen's protagonist, Anand "Annie" Grover, is incapable of conforming to the established rules and is repeating his final year for the fifth time, placing his personal ideals above a degree. A perpetual student who prefers trees to conventional assignments, Annie constantly challenges the faculty, spurred on by his equally rebellious classmates. Creative, impatient, and idealistic, they dream of making the world a better place and dismantling the system. Woven with vibrant satire and pulsating with 1970s psychedelic music, the film captures the timeless clash between individuality and institutional conformity. The screenplay was penned by Indian author Arundhati Roy, who would later achieve global acclaim with The God of Small Things. (Blanka K. Dżugaj)
Language version: hindi, english with polish and english subtitles
IN WHICH ANNIE GIVES IT THOSE ONES, dir. Pradip Krishen, India 1989, 112’
Odrestaurowana klasyka
Guru-śiśa to w kulturze indyjskiej wzorzec relacji nauczyciel-uczeń, od setek lat wyznaczający standard w edukacji. Opiera się na bliskości, ale i poszanowaniu hierarchii. Nauczyciel jest tu nie tyle partnerem, ile zwierzchnikiem, którego pozycji się nie kwestionuje, strażnikiem porządku społecznego i akademickiego – konserwatywnego, pozbawiającego indywidualności, pełnego podejrzeń względem pomysłów studentów, takich jak choćby nasadzenia drzew wzdłuż torów kolejowych, gdy komisja egzaminacyjna oczekuje klasycznego projektu budynku użyteczności publicznej. Bohater Pradipa Krishena, Anand „Annie” Grover, nie potrafi dostosować się do panujących zasad i już po raz piąty powtarza ostatni rok studiów, bo własne ideały stawia wyżej niż dyplom. Wieczny student woli drzewa i nieustannie rzuca wyzwanie kadrze akademickiej, do czego zachęcają go równie zbuntowani koledzy z roku. Są kreatywni, niecierpliwi, idealistyczni – marzą o ulepszaniu świata i złamaniu systemu. W barwnej, satyrycznej, pulsującej psychodeliczną muzyką lat 70. opowieści wybrzmiewa konflikt między indywidualnością a instytucjonalnym konformizmem. Autorką scenariusza filmu jest indyjska pisarka Arundhati Roy, późniejsza autorka m.in. „Boga rzeczy małych”. (Blanka K. Dżugaj)
Język: hindi, angielski z polskimi i angielskimi napisami
A ANNIE DALEJ SWOJE, reż. Pradip Krishen, Indie 1989, 112’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Restored classics
In Indian culture, the guru-shishya tradition defines the teacher-student relationship, setting the standard for education for centuries. It is rooted in closeness, but also in deep reverence for hierarchy. Here, the teacher is less a partner than a superior whose authority remains unquestioned – a guardian of an academic and social order that is conservative, suppressing of individuality, and inherently suspicious of unconventional student ideas (such as planting trees along railway tracks when the examination board expects a classic public building design). Pradip Krishen's protagonist, Anand "Annie" Grover, is incapable of conforming to the established rules and is repeating his final year for the fifth time, placing his personal ideals above a degree. A perpetual student who prefers trees to conventional assignments, Annie constantly challenges the faculty, spurred on by his equally rebellious classmates. Creative, impatient, and idealistic, they dream of making the world a better place and dismantling the system. Woven with vibrant satire and pulsating with 1970s psychedelic music, the film captures the timeless clash between individuality and institutional conformity. The screenplay was penned by Indian author Arundhati Roy, who would later achieve global acclaim with The God of Small Things. (Blanka K. Dżugaj)
Language version: hindi, english with polish and english subtitles
IN WHICH ANNIE GIVES IT THOSE ONES, dir. Pradip Krishen, India 1989, 112’
Poznań 22.11.2026, g. 18:30
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Retrospektywa: Tsui Hark
Ding On jest sierotą i pracuje w zakładzie produkującym miecze, którego właściciel kiedyś przygarnął go i wychował. Kiedy przypadkiem poznaje okoliczności śmierci swojego ojca, postanawia odnaleźć mordercę – okrutnego Latającego Smoka. Tą decyzją wprawi w ruch wydarzenia, które wywrócą do góry nogami otaczający go świat. „Ostrze”, z fabułą opowiadaną z perspektywy Ling, dorastającej córki właściciela zakładu, to mniej znane arcydzieło Tsui Harka, remake klasycznego „Jednorękiego szermierza” Chang Cheha z 1967 roku. Surowy i nihilistyczny, film Tsuia formalnie jest jednak bardzo odległy od wystylizowanego pierwowzoru, redefiniując szlachetne założenia gatunku wuxia. Akcja, unurzana w pocie, krwi i przemocy, została sfilmowana w ciasnych kadrach kamerą gwałtownie poruszającą się w rytm wściekle pulsujących dźwięków. Dostosowane do wrażliwości swoich czasów, „Ostrze” głęboko tnie emocje widzów na dwa lata przed przekazaniem Hongkongu Chinom.
(Marcin Krasnowolski)
Język: kantoński, z polskimi i angielskimi napisami
OSTRZE, reż. Tsui Hark, Hongkong, Chiny 1986, 105'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Retrospective: Na Hong-jin
Ding On is an orphan who works in a sword-making workshop, taken in and raised by its owner. When he accidentally discovers the circumstances surrounding his father’s death, he sets out to track down the murderer – the ruthless Flying Dragon. This decision sets in motion a chain of events that will turn his entire world upside down.
Narrated from the perspective of Ling, the workshop owner’s coming-of-age daughter, The Blade is a lesser-known Tsui Hark masterpiece and a remake of Chang Cheh’s 1967 classic The One-Armed Swordsman. Tsui’s raw and nihilistic film, however, is a far cry from its stylised predecessor and radically redefines the noble conventions of the wuxia genre. The action, steeped in sweat, blood, and violence, was filmed in tight shots with frenetic camera movements set to a fiercely pulsating soundtrack. It is a film attuned to the sensibilities of its era, one that cuts deep into the emotions of its audience two years before the handover of Hong Kong to China.
(Marcin Krasnowolski)
Language version: cantonese with polish and english subtitles
THE BLADE, dir. Tsui Hark, Hong Kong, China 1986, 105’
Retrospektywa: Tsui Hark
Ding On jest sierotą i pracuje w zakładzie produkującym miecze, którego właściciel kiedyś przygarnął go i wychował. Kiedy przypadkiem poznaje okoliczności śmierci swojego ojca, postanawia odnaleźć mordercę – okrutnego Latającego Smoka. Tą decyzją wprawi w ruch wydarzenia, które wywrócą do góry nogami otaczający go świat. „Ostrze”, z fabułą opowiadaną z perspektywy Ling, dorastającej córki właściciela zakładu, to mniej znane arcydzieło Tsui Harka, remake klasycznego „Jednorękiego szermierza” Chang Cheha z 1967 roku. Surowy i nihilistyczny, film Tsuia formalnie jest jednak bardzo odległy od wystylizowanego pierwowzoru, redefiniując szlachetne założenia gatunku wuxia. Akcja, unurzana w pocie, krwi i przemocy, została sfilmowana w ciasnych kadrach kamerą gwałtownie poruszającą się w rytm wściekle pulsujących dźwięków. Dostosowane do wrażliwości swoich czasów, „Ostrze” głęboko tnie emocje widzów na dwa lata przed przekazaniem Hongkongu Chinom.
(Marcin Krasnowolski)
Język: kantoński, z polskimi i angielskimi napisami
OSTRZE, reż. Tsui Hark, Hongkong, Chiny 1986, 105'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Retrospective: Na Hong-jin
Ding On is an orphan who works in a sword-making workshop, taken in and raised by its owner. When he accidentally discovers the circumstances surrounding his father’s death, he sets out to track down the murderer – the ruthless Flying Dragon. This decision sets in motion a chain of events that will turn his entire world upside down.
Narrated from the perspective of Ling, the workshop owner’s coming-of-age daughter, The Blade is a lesser-known Tsui Hark masterpiece and a remake of Chang Cheh’s 1967 classic The One-Armed Swordsman. Tsui’s raw and nihilistic film, however, is a far cry from its stylised predecessor and radically redefines the noble conventions of the wuxia genre. The action, steeped in sweat, blood, and violence, was filmed in tight shots with frenetic camera movements set to a fiercely pulsating soundtrack. It is a film attuned to the sensibilities of its era, one that cuts deep into the emotions of its audience two years before the handover of Hong Kong to China.
(Marcin Krasnowolski)
Language version: cantonese with polish and english subtitles
THE BLADE, dir. Tsui Hark, Hong Kong, China 1986, 105’
Poznań 22.11.2026, g. 20:15
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Nowe Kino Azji
Gdy wielki słoneczny łucznik Hou Yi, który wyruszył, by ocalić gasnące Słońce, znika podczas swojej misji, śladem ukochanego podąża wróżka Chang Er. Umierając z tęsknoty, jest gotowa dotrzeć na ciemną stronę księżyca, by go uratować. Pomocą będzie jej służył ziemski astronauta, którego nieoczekiwana obecność wprowadzi do fabuły nieco absurdu. „Dom na krańcu księżyca”, film science-fiction inspirowany chińską mitologią, to kosmiczna baśń, która czerpie z klasycznej poetyki opowieści o wielkich uczuciach, przeznaczeniu i sprawach przekraczających ludzką miarę. Nelson Yeo wykazuje się zamiłowaniem do gatunkowego eklektyzmu, postapokaliptycznej aury i nostalgii za hongkońskim kinem lat 90. Melancholia sąsiaduje tu z nonsensem, wzniosłość z akcentami komediowymi, romantyczność z surowością obrazu VHS. To kino jednocześnie archaiczne i futurystyczne – jakby dawna chińska legenda została odnaleziona w odległej galaktyce. Najnowszy film Nelsona Yeo, reżysera nieprzewidywalnej baśni dla dorosłych „Ja odchodzę, a ty śnisz” (17. Pięć Smaków), miał premierę w konkursie głównym festiwalu w Locarno. (Łukasz Mańkowski)
Język: mandaryński z polskimi i angielskimi napisami
DOM NA KOŃCU KSIĘŻYCA, reż. Nelson Yeo, Singapur 2026, 104’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
When Hou Yi, a legendary sun archer who set out to save the fading sun, vanishes during his quest, the fairy Chang Er embarks on a journey to find her beloved. Dying of longing, she is prepared to reach the far side of the moon to rescue him. Accompanying her is an earthly astronaut whose unexpected presence injects a touch of the absurd into the narrative. Inspired by Chinese mythology, The House on the Moon is a cosmic fairy tale of sci-fi proportions that draws on the classic aesthetics of stories about grand passion, fate, and matters beyond human comprehension.
Nelson Yeo demonstrates a penchant for genre eclecticism, a post-apocalyptic atmosphere, and nostalgia for 1990s Hong Kong cinema. Melancholy sits alongside nonsense, grandiosity with comedic touches, and romanticism with the raw grain of VHS imagery. It is a cinema both archaic and futuristic – as though an ancient Chinese legend had been rediscovered in a distant galaxy. The latest feature from Nelson Yeo – director of the unpredictable adult fairy tale Dreaming & Dying (featured in the 17th Five Flavours Asian Film Festival programme) – premiered in the main competition at the Locarno Film Festival. (Łukasz Mańkowski)
Language version: mandarin with polish and english subtitles
THE HOUSE ON THE MOON, reż. Nelson Yeo, Singapore 2026, 104’
Nowe Kino Azji
Gdy wielki słoneczny łucznik Hou Yi, który wyruszył, by ocalić gasnące Słońce, znika podczas swojej misji, śladem ukochanego podąża wróżka Chang Er. Umierając z tęsknoty, jest gotowa dotrzeć na ciemną stronę księżyca, by go uratować. Pomocą będzie jej służył ziemski astronauta, którego nieoczekiwana obecność wprowadzi do fabuły nieco absurdu. „Dom na krańcu księżyca”, film science-fiction inspirowany chińską mitologią, to kosmiczna baśń, która czerpie z klasycznej poetyki opowieści o wielkich uczuciach, przeznaczeniu i sprawach przekraczających ludzką miarę. Nelson Yeo wykazuje się zamiłowaniem do gatunkowego eklektyzmu, postapokaliptycznej aury i nostalgii za hongkońskim kinem lat 90. Melancholia sąsiaduje tu z nonsensem, wzniosłość z akcentami komediowymi, romantyczność z surowością obrazu VHS. To kino jednocześnie archaiczne i futurystyczne – jakby dawna chińska legenda została odnaleziona w odległej galaktyce. Najnowszy film Nelsona Yeo, reżysera nieprzewidywalnej baśni dla dorosłych „Ja odchodzę, a ty śnisz” (17. Pięć Smaków), miał premierę w konkursie głównym festiwalu w Locarno. (Łukasz Mańkowski)
Język: mandaryński z polskimi i angielskimi napisami
DOM NA KOŃCU KSIĘŻYCA, reż. Nelson Yeo, Singapur 2026, 104’
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
New Asian Cinema
When Hou Yi, a legendary sun archer who set out to save the fading sun, vanishes during his quest, the fairy Chang Er embarks on a journey to find her beloved. Dying of longing, she is prepared to reach the far side of the moon to rescue him. Accompanying her is an earthly astronaut whose unexpected presence injects a touch of the absurd into the narrative. Inspired by Chinese mythology, The House on the Moon is a cosmic fairy tale of sci-fi proportions that draws on the classic aesthetics of stories about grand passion, fate, and matters beyond human comprehension.
Nelson Yeo demonstrates a penchant for genre eclecticism, a post-apocalyptic atmosphere, and nostalgia for 1990s Hong Kong cinema. Melancholy sits alongside nonsense, grandiosity with comedic touches, and romanticism with the raw grain of VHS imagery. It is a cinema both archaic and futuristic – as though an ancient Chinese legend had been rediscovered in a distant galaxy. The latest feature from Nelson Yeo – director of the unpredictable adult fairy tale Dreaming & Dying (featured in the 17th Five Flavours Asian Film Festival programme) – premiered in the main competition at the Locarno Film Festival. (Łukasz Mańkowski)
Language version: mandarin with polish and english subtitles
THE HOUSE ON THE MOON, reż. Nelson Yeo, Singapore 2026, 104’
Poznań 22.11.2026, g. 20:30
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Retrospektywa: Na Hong-jin
Na obrzeżach miejscowości Hope, w strefie zdemilitaryzowanej dochodzi do tajemniczego incydentu – zostaje znaleziona rozszarpana krowa. Policjant rusza tropem zagadki do miasta, tymczasem grupa myśliwych szuka śladów zdarzenia w pobliskim lesie. Kiedy odkrywają przyczynę zamieszania, stają oko w oko z czymś, czego istnienia nie będą potrafili wyjaśnić. „Witajcie w Hope” to najdroższy film w historii koreańskiego kina, na którego premierę fani Na Hong-jina musieli czekać aż dziesięć lat. Zrealizowane z rozmachem, brutalne widowisko zawiera elementy charakterystyczne dla autorskiego kina Na – pogoń za złem, osadzenie w lokalnym kontekście i obecną w każdym kadrze atmosferę zbiorowej paranoi. Koreański twórca bawi się konwencją monster movie, łącząc ją z osobistym zamiłowaniem do wszechogarniającego chaosu. W efekcie „Witajcie w Hope” to kino galopujące bez tchu, pulsujące wściekłością, bijące rekordy pod względem liczby przekleństw, a przy tym idealnie oddające energię ognistego konia, który patronuje tegorocznej edycji Pięciu Smaków.
(Łukasz Mańkowski)
Język: koreański, angielski z polskimi i angielskimi napisami
WITAJCIE W HOPE, reż. Na Hong-jin, Korea Południowa 2026, 160'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Retrospective: Na Hong-jin
On the outskirts of the town of Hope, in the Demilitarized Zone, a mysterious incident occurs: a mutilated cow is discovered. A police officer follows the trail into town, while a group of hunters searches for clues in the nearby forest. When they uncover the cause of the commotion, they come face to face with something they cannot explain.
Hope is the most expensive film in the history of Korean cinema, a film for which Na Hong-jin’s fans have had to wait a whole decade. A brutal, large-scale spectacle, it bears all the hallmarks of Na's signature auteur cinema – the pursuit of evil, a deep grounding in local context, and an atmosphere of collective paranoia present in every frame. Playing with the conventions of the monster movie, the Korean director combines them with his characteristic fascination with escalating chaos. The result is a breathtakingly fast-paced film pulsating with rage and setting records for the sheer number of swear words, while perfectly capturing the fiery energy of the Fire Horse that lends its spirit to this year’s Five Flavours festival.
(Łukasz Mańkowski)
Language version: korean, english with polish and english subtitles
HOPE, dir. Na Hong-jin, South Korea 2026, 160’
Retrospektywa: Na Hong-jin
Na obrzeżach miejscowości Hope, w strefie zdemilitaryzowanej dochodzi do tajemniczego incydentu – zostaje znaleziona rozszarpana krowa. Policjant rusza tropem zagadki do miasta, tymczasem grupa myśliwych szuka śladów zdarzenia w pobliskim lesie. Kiedy odkrywają przyczynę zamieszania, stają oko w oko z czymś, czego istnienia nie będą potrafili wyjaśnić. „Witajcie w Hope” to najdroższy film w historii koreańskiego kina, na którego premierę fani Na Hong-jina musieli czekać aż dziesięć lat. Zrealizowane z rozmachem, brutalne widowisko zawiera elementy charakterystyczne dla autorskiego kina Na – pogoń za złem, osadzenie w lokalnym kontekście i obecną w każdym kadrze atmosferę zbiorowej paranoi. Koreański twórca bawi się konwencją monster movie, łącząc ją z osobistym zamiłowaniem do wszechogarniającego chaosu. W efekcie „Witajcie w Hope” to kino galopujące bez tchu, pulsujące wściekłością, bijące rekordy pod względem liczby przekleństw, a przy tym idealnie oddające energię ognistego konia, który patronuje tegorocznej edycji Pięciu Smaków.
(Łukasz Mańkowski)
Język: koreański, angielski z polskimi i angielskimi napisami
WITAJCIE W HOPE, reż. Na Hong-jin, Korea Południowa 2026, 160'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Retrospective: Na Hong-jin
On the outskirts of the town of Hope, in the Demilitarized Zone, a mysterious incident occurs: a mutilated cow is discovered. A police officer follows the trail into town, while a group of hunters searches for clues in the nearby forest. When they uncover the cause of the commotion, they come face to face with something they cannot explain.
Hope is the most expensive film in the history of Korean cinema, a film for which Na Hong-jin’s fans have had to wait a whole decade. A brutal, large-scale spectacle, it bears all the hallmarks of Na's signature auteur cinema – the pursuit of evil, a deep grounding in local context, and an atmosphere of collective paranoia present in every frame. Playing with the conventions of the monster movie, the Korean director combines them with his characteristic fascination with escalating chaos. The result is a breathtakingly fast-paced film pulsating with rage and setting records for the sheer number of swear words, while perfectly capturing the fiery energy of the Fire Horse that lends its spirit to this year’s Five Flavours festival.
(Łukasz Mańkowski)
Language version: korean, english with polish and english subtitles
HOPE, dir. Na Hong-jin, South Korea 2026, 160’
Poznań 22.11.2026, g. 20:45
od 22.00 pln
Replika 20. Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków
Fokus: Wietnam
Rok 1967, w przeddzień zenitu wojny w Wietnamie. Pod powierzchnią ziemi w zrujnowanej wiosce nieopodal Sajgonu rozciąga się rozległa sieć tuneli Củ Chi, w których działa niewielki oddział partyzantów Wietkongu. Do podziemnej bazy przybywa tajna grupa wywiadowcza – żołnierze otrzymują rozkaz jej ochrony za wszelką cenę. Gdy oddział staje się głównym celem amerykańskiej ofensywy, bohaterowie – zmagający się z brakiem światła, podtopieniami i powracającymi lękami – stają do nierównej walki. W ciasnych korytarzach, w epicentrum bombardowań partyzanci walczą nie tylko o własne przetrwanie – to historia o poświęceniu i próbie zachowania ludzkiej godności w obliczu piekła wojny. Zrealizowany w autentycznych plenerach Củ Chi, z wykorzystaniem prawdziwego sprzętu wojskowego pozostawionego przez siły amerykańskie, film Bùia Thạc Chuyêna („Dryfując”, „Niech płonie”) jest jednym z najbardziej dojrzałych osiągnięć współczesnego wietnamskiego kina historycznego. Reżyser odrzuca proste propagandowe schematy na rzecz realistycznego portretu jednostek postawionych w skrajnej sytuacji. Premierowo pokazane w Wietnamie z okazji obchodów okrągłej rocznicy zakończenia wojny, „Słońce w tunelu” w Europie otrzymało m.in. Nagrodę Publiczności na festiwalu w Udine.
(Lucyna Szczykutowicz)
Język: wietnamski z polskimi i angielskimi napisami
SŁOŃCE W TUNELU, reż. Bùi Thac Chuyên, Wietnam 2025, 128'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Focus: Vietnam
It is 1967, as the Vietnam War nears its peak. Beneath the surface, in a ruined village near Saigon, stretches the vast network of Củ Chi tunnels, where a small Viet Cong guerrilla unit operates. When a covert intelligence unit arrives at the underground base, the soldiers are ordered to protect it at all costs. As the unit becomes the main target of an American offensive, the guerrillas – struggling with pitch-black darkness, flooding, and recurring fears – find themselves in an unequal fight. In the cramped corridors, at the epicentre of the bombings, they fight not only for their own survival. This is a story of sacrifice and the struggle to preserve human dignity in the face of the horrors of war.
Shot on location in Củ Chi using authentic military equipment left behind by American forces, the film by Bùi Thạc Chuyên (Adrift, Glorious Ashes) is one of the most accomplished works of contemporary Vietnamese historical cinema. The director rejects simplistic propaganda tropes in favour of a realistic portrait of individuals placed in extreme circumstances. Premiering in Vietnam to mark a major anniversary of the end of the war, Tunnels: Sun in the Dark went on to win the Audience Award at the Far East Film Festival in Udine.
(Lucyna Szczykutowicz)
Language version: vietnamese with polish and english subtitles
TUNNELS: SUN IN THE DARK, dir. Bùi Thac Chuyên, Vietnam 2025, 128’
Fokus: Wietnam
Rok 1967, w przeddzień zenitu wojny w Wietnamie. Pod powierzchnią ziemi w zrujnowanej wiosce nieopodal Sajgonu rozciąga się rozległa sieć tuneli Củ Chi, w których działa niewielki oddział partyzantów Wietkongu. Do podziemnej bazy przybywa tajna grupa wywiadowcza – żołnierze otrzymują rozkaz jej ochrony za wszelką cenę. Gdy oddział staje się głównym celem amerykańskiej ofensywy, bohaterowie – zmagający się z brakiem światła, podtopieniami i powracającymi lękami – stają do nierównej walki. W ciasnych korytarzach, w epicentrum bombardowań partyzanci walczą nie tylko o własne przetrwanie – to historia o poświęceniu i próbie zachowania ludzkiej godności w obliczu piekła wojny. Zrealizowany w autentycznych plenerach Củ Chi, z wykorzystaniem prawdziwego sprzętu wojskowego pozostawionego przez siły amerykańskie, film Bùia Thạc Chuyêna („Dryfując”, „Niech płonie”) jest jednym z najbardziej dojrzałych osiągnięć współczesnego wietnamskiego kina historycznego. Reżyser odrzuca proste propagandowe schematy na rzecz realistycznego portretu jednostek postawionych w skrajnej sytuacji. Premierowo pokazane w Wietnamie z okazji obchodów okrągłej rocznicy zakończenia wojny, „Słońce w tunelu” w Europie otrzymało m.in. Nagrodę Publiczności na festiwalu w Udine.
(Lucyna Szczykutowicz)
Język: wietnamski z polskimi i angielskimi napisami
SŁOŃCE W TUNELU, reż. Bùi Thac Chuyên, Wietnam 2025, 128'
--
Replica of 20th Asian Film Festival Five Flavours
Focus: Vietnam
It is 1967, as the Vietnam War nears its peak. Beneath the surface, in a ruined village near Saigon, stretches the vast network of Củ Chi tunnels, where a small Viet Cong guerrilla unit operates. When a covert intelligence unit arrives at the underground base, the soldiers are ordered to protect it at all costs. As the unit becomes the main target of an American offensive, the guerrillas – struggling with pitch-black darkness, flooding, and recurring fears – find themselves in an unequal fight. In the cramped corridors, at the epicentre of the bombings, they fight not only for their own survival. This is a story of sacrifice and the struggle to preserve human dignity in the face of the horrors of war.
Shot on location in Củ Chi using authentic military equipment left behind by American forces, the film by Bùi Thạc Chuyên (Adrift, Glorious Ashes) is one of the most accomplished works of contemporary Vietnamese historical cinema. The director rejects simplistic propaganda tropes in favour of a realistic portrait of individuals placed in extreme circumstances. Premiering in Vietnam to mark a major anniversary of the end of the war, Tunnels: Sun in the Dark went on to win the Audience Award at the Far East Film Festival in Udine.
(Lucyna Szczykutowicz)
Language version: vietnamese with polish and english subtitles
TUNNELS: SUN IN THE DARK, dir. Bùi Thac Chuyên, Vietnam 2025, 128’
Poznań 22.11.2026, g. 16:00