Dziś

Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina wrażliwych, delikatnych i malutkich – a zarazem pełnych odwagi – dmuchawców, które zostają oddzielone od rośliny matki, gdy Ziemię dotyka katastrofa. Szczęśliwie uratowane z nuklearnej eksplozji, która zniszczyła ich raj, zostają rzucone w kosmos i wyruszają w magiczną, międzyplanetarną przygodę, by znaleźć nowy dom i osiedlić się w nim na stałe. Przemierzając gwiezdne konstelacje w poszukiwaniu nowego miejsca, trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie i tajemniczych, nieznanych żywiołów.
Ten wyjątkowo kojący, chwytający za serce i fascynujący film animowany łączy oszałamiającą mikrofotografię natury z unikalną animacją. Pokazuje nam, że natura to coś więcej niż tło naszych działań, że wszystkie małe rzeczy wokół nas są ważne, że najmniejsze źdźbło trawy może wzruszyć do łez, a naszą siłą jest jedność ze wszystkimi stworzeniami i ochrona naszej planety.
„Dmuchawce”, będące laureatem Nagrody FIPRESCI w Cannes i Specjalnego Wyróżnienia Jury w Annecy, wyprodukowane przez twórców „Mikrokosmosu”, z dźwiękiem Nicholasa Beckera (Oscar za „Sound of Metal”), jest idealną propozycją dla kinomanów, miłośników natury i grup szkolnych.
Język: film bezdialogowy
DMUCHAWCE, reż. Momoko Seto, Francja, Belgia 2025, 77′ czytaj więcej

Pozornie idealna para przechodzi kryzys, gdy na kilka dni przed ślubem na jaw wychodzą skrywane tajemnice.

Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.

Język: angielski z polskimi napisami

DRAMA, reż. Kristoffer Borgli, USA 2026, 106' czytaj więcej

Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.
Język: czeski z polskimi napisami
DYRYGENT, reż. Ondřej Provazník, Czechy, Słowacja 2025, 106' czytaj więcej

12.04.2026
JAZZAMEK #74
g. 19 | Kratisa Q – koncert promujący album „Flare”
Sala Wielka / bilety: 40 zł (przedsprzedaż), 50 zł (w dniu koncertu) / wiek: b.o. / miejsca siedzące nienumerowane

Kwietniowy JazZamek to spotkanie z zespołem Kratisa Q – cztery osobowości i cztery instrumenty. W ich muzyce spotyka się wiele światów: echa starożytnych mitów i współczesna codzienność, poszukiwanie struktury i swoboda improwizacji. To kwartet, który gra według własnych zasad – bez patosu, z otwartością i uważnością na dźwięki. Podczas koncertu grupa zaprezentuje kompozycje ze swojej debiutanckiej płyty zatytułowanej „Flare”.

Album przywołuje muzyczne tradycje, które są już w zasadzie wyblakłe – dostrzec można tylko ich nasycony zapomnieniem chwilowy refleks. Starogreckie melodie, niczym rozbłysk odległej gwiazdy, przypominają o swoim istnieniu, same pozostając nieuchwytne w dalekiej przeszłości. Autorskie, osobiste kompozycje skłaniają do pytania o to, co pierwotnie piękne i niezmienne. Na płycie usłyszymy także grecką melodię „Hymn to the Muse” autorstwa Mesomedesa z Krety, żyjącego w pierwszej połowie II wieku n.e., a także dwudziestowieczne tematy ludowe Giannakisa Ioannidisa oraz Mikisa Theodoratisa.

Dimitrios Hartwich-Vrazas – saksofonista, kompozytor i aranżer. Współtworzy autorskie projekty, m.in. JUNA, Escape Velocity czy duet Anti-Zoomer, występuje także w produkcjach teatralnych.

Maja Babyszka – pianistka, kompozytorka i wokalistka. Stypendystka Berklee College of Music w Bostonie, laureatka międzynarodowych konkursów pianistycznych, m.in. w Paryżu, Mediolanie i Sofii. Specjalizuje się w muzyce improwizowanej na styku klasyki, jazzu i world music.
Jan Jerzy Kołacki (Dżej Dżej) – kontrabasista, dyrygent, wokalista, kompozytor. Kontrabasista w Orkiestrze NFM Filharmonii Wrocławskiej oraz septetecie wykonującym muzykę współczesną – Telam Ensemble. Współzałożyciel kilku nowofalowych formacji jazzowych, m.in. Kratisa Q czy Follow Dices.
Jakub Jugo – perkusista z wyboru. W ostatnich latach poświęca się rozwijaniu projektów, prezentujących autorską muzykę. Współtworzy takie zespoły jak: Kratisa Q, Ascetic, Jugo/Vrazas/Witczyński, kilka czułości, JUNA, Escape Velocity oraz Duet Niemili.

Wystąpią:
Dimitrios Hartwich-Vrazas – saksofon
Maja Babyszka – fortepian
Jan Jerzy Kołacki – kontrabas
Jakub Jugo – perkusja czytaj więcej

Przyjęty burzą braw na festiwalu w Cannes, prezentowany w sekcji Un Certain Regard debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona („Babygirl", „W trójkącie", „Georgie ma się dobrze") z Lazurowego Wybrzeża wyjechał z nagrodą FIPRESCI. Tytułowy „Łobuz", brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody londyńczyk, który żyje na ulicy, zmaga się z uzależnieniem i codzienną walką o przetrwanie. Spędza dni, prosząc o drobne, a jednocześnie szuka kawałka dachu nad głową, miejsca, w którym mógłby ukryć swój nędzny dobytek. Kiedy nieznajomy mężczyzna chce zapłacić za jego posiłek, Mike postanawia skorzystać z okazji. Bohater Dickinsona bywa niewinny jak sierotka z bajki, pełen uroku, z jakim kojarzymy chłopięcą niedojrzałość, by w jednej sekundzie zmienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnym, szczupłym Mike’u aktor pomieścił jeszcze dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę, olbrzymi głód bliskości, ale i agresję wybuchającą w nieoczekiwanych momentach. „Łobuz" jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, dla czułości i humoru idących w parze z czujną obserwacją i ostrą krytyką relacji społecznych. Przywołujący atmosferę tamtych opowieści film Dickinsona jest zarazem na wskroś współczesny. Powstał bowiem w czasie, gdy kryzys bezdomności w Londynie osiągnął zatrważające rozmiary.
Język: angielski z polskimi napisami
ŁOBUZ, reż. Harris Dickinson, Wielka Brytania 2025, 99' czytaj więcej

Kicia Kocia powraca do kin! Bystra kotka i jej przyjaciele zapraszają widzów na wyjątkową podróż pełną przygód — spotkają wiele zwierząt, odwiedzą teatr, a nawet polecą samolotem!
Rezolutną Kicię Kocię czeka dużo nowych przeżyć! Ukochana bohaterka książek dla dzieci zabierze widzów na afrykańską sawannę, lotnisko i budowę placu zabaw! Nie będzie jednak sama! Będą jej towarzyszyć wierni przyjaciele – Pacek, Adelka i Julianek! Wybiorą się razem na ciekawą wycieczkę do lasu, gdzie będą poznawać jego mieszkańców. Nauczą się także segregacji śmieci oraz w świetnych humorach pójdą na swój pierwszy spektakl do teatru! Czeka ich sporo dobrej zabawy! Przyłączycie się?
Filmowe opowieści na podstawie uwielbianych książek Anity Głowińskiej to nie lada fenomen – obejrzało je w kinach już ponad milion widzów! Serial „Kicia Kocia” na wielkim ekranie!
Odcinki serialu, które zobaczymy w trakcie seansów:
1. Kicia Kocia na lotnisku
2. Kicia Kocia w teatrze
3. Kicia Kocia. Co z tymi śmieciami?
4. Kicia Kocia w lesie
5. Kicia Kocia na budowie
6. Kicia Kocia na afrykańskiej sawannie
7. Kicia Kocia. Hop, do góry!
Wersja językowa: polski dubbing
Kategoria wiekowa: 3+
KICIA KOCIA W PODRÓŻY, reż. Marta Stróżycka, Polska 2026, 45' czytaj więcej

Zapraszamy w filmową podróż do londyńskiego muzeum Tate Britain na najnowszą wystawę z okazji 250. rocznicy urodzin dwóch gigantów brytyjskiego malarstwa. Dokument z cenionej serii „Wystawa w Kinie” prezentuje splecione losy pejzażystów Turnera i Constable’a oraz ich arcydzieła w zbliżeniach niedostępnych dla zwykłego turysty.

Joseph Mallord William Turner (1775–1851) i John Constable (1776–1837) urodzili się w odstępie zaledwie jednego roku, ale artystycznie byli jak ogień i woda. Constable, admirator realizmu, z nostalgią malował sielskie krajobrazy i wyidealizowane miejsca, które kochał. Turner zaś szukał wrażeń, impresji, tworząc nastrojowe wizje, pełne płomiennych zachodów słońca i gwałtownych żywiołów. Jednego uznaje się za arcymistrza pejzażu w stylu tzw. realizmu melancholijnego, a drugiego za prekursora impresjonizmu. Obaj malarze przez całe życie ze sobą rywalizowali, a krytycy tamtych czasów z fascynacją obserwowali to starcie tytanów o skrajnie odmiennych temperamentach.

Przewodnikami po tej fascynującej historii, a zarazem wystawie o tytule „Turner & Constable. Rywale i wizjonerzy”, są wybitni eksperci i kuratorzy z Tate Britain, którzy w przystępny sposób odsłaniają kulisy pracy obu artystów. Twórcy cyklu „Exhibition on Screen” uzyskali ekskluzywny dostęp do prywatnych szkicowników i osobistych przedmiotów Turnera i Constable’a, oferują więc kinowym widzom intymny wgląd w ich życie. Dzięki detalom widocznym w zbliżeniach na wielkim ekranie widzowie mają niepowtarzalną okazję odkryć nieco inne niż powszechnie znane oblicza tych rywalizujących ze sobą artystów.

TURNER & CONSTABLE. PRZEŁOMOWA WYSTAWA, reż. David Bickerstaff, Wielka Brytania 2026, 93'
Język: angielski z polskimi napisami czytaj więcej

Buñuel. Niech żyją kajdany! Przegląd filmowy.

Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszy ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Język: francuski z polskimi napisami
WIDMO WOLNOŚCI, reż. Luis Buñuel, Francja 1974, 105’ czytaj więcej